“Seni cennet vaadiyle kandırıp fakirliğe mahkum edenlerin hayatlarına bir bak, bu dünya’da cenneti yaşadıklarını göreceksin.”
— Charles Darwin
Kalp rekâtın alemde farzet ki kıldın: mütevazî müteâl.
“İyi ki geçiyorsun zaman…
Ya acının damarlarıma dolduğu anda donsaydın.”
Mevlânâ’nın bu rikkati; Kierkegaard’ın “kaygı”, Jung’un “gölge”, Viktor Frankl’ın “anlam istenci” dediği eşiğe benzer.
Bütün ehemmiyetimiz;
iman ehliyetini aşkın rengine yaklaştırabilmektir; acının nârin hattında inanabilmektir.
Çünkü yazgı, durağan bir kader değil;
İbnü’l-Arabî’nin dediği gibi her an yeniden tecellî eden bir mümkinattır.
Zikri Mindfulness;
acıdan kaçmak değil,
acıyla aynı odada oturabilme terbiyesidir.
Nasılsa cennet modern değildir; kırılma noktası, Rilke’nin dediği ; “Hayatını değiştirmelisin”i dememek, kendi değerlerini küçümseme trajedisini epik bir kibre giydirmemektir. “Değer yargıların umûrun olmuşsa; duyguların izotonik bir formdur.”
'Ecirnâ mine’n-nâr’ dedikçe aşk!
Safî kalpsek; Müteâl’e hayret ederken, haşyete râbıtada düğüm yâ Elest’tir; ya şimdi, ya rahmet…
“Ben Basra’ya da fırsat vermemiş idim;
kim var kim yok, dört gözle beklesem
şu şiiri derim:
‘Otağı kalkacak sultan eğlenmez.’”
“Kebîr’in tevâzusu karınca değildir yâ Rab…”
Platonik cennet;felsefenin içtihâdı göremeyişidir tâ Molla Kasım’a kadar.
Ve;
ketm-i keramette kıtmir oldun sûrâna dek kâinat!
“Nurullah Genç’in Yağmur şiiri gibi, imâna en büyük engel olan travmalarının üstüne giderek; gerekirse duygusal eziyetin dozunu artırarak direteceksin. O zaman dünya çözünür. Zaten hâli cennet olanın uhrevî tarafı için ‘Dünya zindandır mümin kullara; zindanda olan kul kolay eğlenmez…’ şiiri hükmünden geçer; çünkü her şey zıddıyla bilinir. İnsan, bildiğinde de kibre girmemelidir. Emanete tevazu, nisyan ile mâlûl olduğuna hürmetendir.”
"İlmî irfandan nasip almayan zahmet çeker,” diyor Alvarlı Efe. O vakit, okuduğun kitaplar da yazgına tesir eder. “Hüviyeti
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
İnsan, bir cennetin (mutlu bir anın) içindeyken onun cennet olduğunu asla bilmez. Çünkü o sırada pratik yaşamın küçük dertleri, geleceğin kaygıları ve arzunun getirdiği huzursuzlukla körleşmiştir.
Bu an, ancak ve ancak kaybedildiğinde, elden kayıp gidip geçmişin malı olduğunda zihinde bir "cennete" dönüşür. Hayat bu “kayıp cennetlerin” özlemi ve arayışıdır.
Demek iman, bir manevî tûbâ-i Cennet çekirdeğini taşıyor. Küfür ise manevî bir zakkum-u Cehennem tohumunu saklıyor.
Demek selâmet ve emniyet, yalnız İslâmiyette ve imandadır. Öyle ise, biz daima
اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ عَلٰى د۪ينِ الْاِسْلَامِ وَ كَمَالِ الْا۪يمَانِ
demeliyiz...
Sözler - 17
Öğrenmek; sadece bilgi biriktirmek değil, her yeni hakikatte kendi cehaletinin sınırını biraz daha fark edip Yüce Allah’ın sonsuz ilmi karşısında tevazuyla eğilmek ve 'Rabbim, ilmimi artır' diyerek O Ebedî Sevgili’ye niyaz edebilmektir.
___ /Güven Taşdemir