Ceren
@cerencezi
Her şey eskiden daha güzel değildi aslında, insan geride kalan zamanların mücadelelerini bile güzel hatırlıyor. Freud’a atfedilen bir söz var: “Geriye dönüp baktığında en güzel günlerinin mücadelelerle geçen günler olduğunu fark edeceksin.” Sanırım geçmişe dair hikayelerin bizi büyülemesinin sebebi yaşarken hissedilen acıların, anı haline geldiği zaman tatlı bir hatıraya dönüşmesi…
Mücadele ile savaş arasındaki bir diğer önemli ayrım, mücadeleyi kendi gelişimin için, savaşı ise kendini diğer insanlara kanıtlamak için yapıyor olman. Unutma, kendini kimseye kanıtlamak zorunda değilsin, bırak insanlar ne düşünürlerse düşünsünler. Gerçekten sana önem verenler, senin nasıl birisi olduğunu zaten anlayacaktır. Tam tersi şekilde, sen ne kadar iyi olmaya çalışırsan çalış birileri seni hep eksik ve yanlış bulacak.
Savaşların mücadeleden en önemli farkı savaşların genelde kazananı olmamasıdır. Verdiğin emek, sana her zaman pahalıya patlar. Sen devamlı uğraşırsın ama insanlar yine yapacağını yapar. Hakkımızı ararken her şeyin en adil haline ulaşma çabası hem çok yorucudur hem de maalesef gerçekçi değildir. Adını hatırlamadığım bir romanda, kahramanlardan birisi bir çiftliğin kahyası için şöyle diyordu: “Kahyaların hepsi çiftlikten çalar. Bunu da masraflara yazmalısın.” Evet, tam olarak böyle, kahyalar hep çalar ama önemli olan ne kadar çaldığıdır.
İnsan farkında olmadan da bedel ödemeye devam eder. Geçmişte sana haksızlıklar yaptığını düşündüğün insanlara karşı öfken var, bu öfke çok büyük ve günlük hayatını etkiliyor. Hissettiğin öfke ile gerçekte bir şey yapamadığın insanları cezalandırdığını zannediyorsun. Ama o öfkeyi içinde tutmanın bedeli, şimdiyi hakkıyla yaşayamamandır.
Ödeyeceğimiz bedelleri seçme özgürlüğümüz vardır. Şikayet ettiğin bir şeyi değiştirmek istiyor ama değiştiremiyorsan bedel ödemek istemiyorsundur.