waltzofthebooks
@cerendilany
27 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Ölümden söz ederken aslında neden söz ederiz? Aramızdan ayrılan kişiden mi, yoksa kendimizden mi? Yoksa yokluğun kendisinden mi? O denli yok ki, her boş anı yokluğuyla dolduruyor.
Onun bugüne kadarki varlığı, benim kendi varlığımı, çocukluğumun varlığını doğruluyordu. Öte yandan yokluğu hafızanın tüm mekanizmasını harekete geçiriyor. Uzun zamandır aklıma gelmeyen şeyler şimdi uyanıyor, onları ben uyandırıyorum tüm bunların gerçekten olup bittiğinden emin olabilmek için. İstemli ve istemsiz bellek birlikte çalışıyor ve anıların paslanmış çarkını harekete geçiriyor, net görülmeyen yerleri temizliyor veya uyduruyor. Kabul etmeliyiz ki bu, vefat edene yönelik bir bellek çalışması olduğu kadar, kendimize de yöneliktir, benmerkezci, bir anlamda kendimizi kurtarmaya, birinin gidişinden sonra hayatta kalışımızı anlamlandırmaya yönelik bir uğraştır.
Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hala var
olduğumuz söylenebilir mi?
Ölümden söz ederken aslında neden söz ederiz? Hayattan, tabii ki, onun o büyüleyici geçiciliğinden.
Reklam
Sen beni uzun zaman önce öldürdün, sadece eş olarak öldürmekle kalmadın, sen beni hayatının en coşkulu en içten döneminde bulunan bir insan evladı olarak da öldürdün. Sağ kalmış olmam ve nüfusumda hayatta olduğumun yazılı olması, benim için bir şans değil, kesinlikle değil ama çocuklarım için öyle. Senin yokluğun, bu durumda bile böylesine ilgisiz kalışın, ölsem de kendi yoluna devam edeceğini gösterdi.
