Tütünümü, anahtarımı aldım, evden tam çıkıyorum, bir şeyin eksik olduğunu, eksik olanın ruhum olduğunu fark ettim. Önemsemedim. Yol, bana uygun bir ruh önerebilirdi. Kapıyı çektim, kilidin dili yuvasına otururken "Nereye?" dedi. Aldırış etmedim, çıktım.
Biraz önce olanlar artık değiştirilemez," diyor kız ve ona hüzünle bakıyor. "Bu ne kadar istenirse istensin." ... "İnsan aklını yitirince böyle oluyor," diye hıçkırıyor. "Böyle olsun istemiyor, ama yine de oluyor."