C
@cerka
15 okur puanı
Nisan 2025 tarihinde katıldı
Atatürk’ün neden bu kitabı okullarda okutulmasını istediğini okuduktan sonra daha iyi anladım. Neredeyse tüm konularda ders verir nitelikteydi. Hem kendimizi hem de ülkemizde gelişen olayları sorgulatacak, düşündürecek, yeni bir bakış açısı kazanmamızı sağlayacak anekdotlar vardı. Her insanın okuması gereken kitaplardan birisi kesinlikle.
Reklam
Ah Zeze, küçük bızdık…
Çok tatlı ve hüzünlü bir yolculuktu Zeze’nin yolculuğu. Kitabı okumaya ara verdiğim her dakika “Acaba Zeze yine nelere bulaşacak?” diye meraklanarak bir an önce okumaya devam etmek istedim. Hatta çoğu zaman sarılmak istedim ona.
Güldüren, hüzünlendiren, sinirlendiren, neredeyse her duyguyu yaşatan bir kitaptı. Kitaba başladım ve anında bitti sanki. Aktı gitti. Herkes kesinlikle Zeze’yi tanımalı ve onun yolculuğuna bir kez bile olsa eşlik etmeli.
“Ben bir insandım.”
Bitti ve bir süre boş duvar izletti…
Kitapta anlatılan çoğu dramın gerçek hayatta da yaşanmış olması ve hala daha dünyanın belki de her yerinde yaşanıyor olması düşüncesi, okurken beni fazla etkiledi. Etkileyici, duygusal ve içinde bulunduğumuz dünyalarımızdan farklı dünyaların da olduğunu tekrar hatırlatan, sorgulatan bir yolculuktu Huzursuzluk. Çok gerçekti. Bu gerçeklik beni, roman kahramanı İbrahim gibi kendi dünyamdan çıkarıp o dünyaya sürükledi. Çıkması da biraz zor olacak sanırım.
Meleknaz, Zilan, Nergis, Hüseyin ve kimbilir daha niceleri…
Neydi suçları? Nerede, hangi ırkta, hangi dinde, hangi cinsiyette, hangi ailede doğacaklarını seçememeleri miydi? Yoksa yaşadıkları coğrafyada mıydı suç?
Coğrafya kader miydi gerçekten?
Kader denilip geçilebilir mi bu masum insanların, çocukların, kadınların yaşadıklarına?
İnsanın insana yaptıkları ortadayken kader denilip geçilebilir mi tüm bunlara?
Bir solukta okunabilecek bir kitap. Bitmesin ve biraz daha devam etsin istedim açıkçası. Sonu belirsiz biten filmler gibi… Devam edecekmiş gibi olup birden bittiğinden benim için yarım kaldı sanki. Tadı damağımda kaldı. O yüzden biraz kırdım puanlarken. Kitabın içeriğini değerlendirecek olursam eğer, mektuplar çocuk ağzından ve çocuk bakış açısıyla yazıldığı için sorduğu sorular yer yer tebessüm ettiriyor insana, yer yer de düşündürüyor insanı. Belki sorulduğunda kulağımıza çok saçma gelen “o da yasak olamaz herhalde” diyeceğimiz ama o dönemi düşündüğümüzde gerçekten bir aralar bunların suç olması ve hala günümüzde bile bazı olaylar karşısında sorguladığımız o sorular… İşte kitabımızın kahramanı Barış bizim yerimize de sorguluyor tüm bunları. “Düşünmek suç mu?” , “Yazmak suç mu?” , “Okumak suç mu?” gibi gibi…
Roman bugünkü Türkçemize uygun çevrilmiş. Dili çok rahat ve anlaşılırdı. Aslında kitap sıkıcı da değildi hızlı okuyabildim ama sanırım o zamanların aşk anlayışına göre yazıldığı için beni çok içine çekmedi konusu. Genel olarak aynı mekanlarla ve benzer olaylarla ilerledi gibi geldi bana fakat sonlara doğru biraz daha kitabın duygusuna girebildim.
Reklam