Hüseyin Rahmi Gürpınar net anlaşılır yazımıyla okunması gayet rahat olan bir eser sunmuş. Kadınların özgürleşmesini 1920-1924 yılları arasında çıkarılan içki yasağı üzerinden ele almış. Kanunun anlaşılması zor olması net bir şekilde yazılmaması üzerinde de durulmuş.
Yazarın ortaya çıkardığı karakterler gayet günlük hayatta karşımıza çıkan karakterler, öylesine doğal ve halkın içinden ki yazarın usta bir gözlemci olduğunu kanıtlar nitelikte. Oysa kendisi Heybeliada hayatından pek uzaklaşmamış sakinlik ve huzur içinde bir hayat sürme isteğinde olmuş biridir. Bir gördüğünü bir daha unutmaması veya işittiklerini hafızasına kazıması bu tarz eserler çıkarmasında büyük katkıları olduğu aşikar.
Yazarın en sevdiğim özelliği ise kadınları kitaplarında ana konu olarak ele alıp dertlerini çabalarını ön plana çıkarması, bu tercih günümüz yazarlarında bile bulunması zor iken yazdığı günün şartlarında takdiri hak eden bir tercih.
İnsanlık boyunca değişmeyen, yasakların daha cazibeli olması düşüncesi ise kitap boyunca çok güzel bir şekilde serpiştirilmişti.