mutsuz endorfin
@cevrimsiz
istanbul
18 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
Reklam
Onu seviyorum, onu çok seviyorum. Kafayı yemek üzereyim. Hayır, aslında o kadar da sevmiyorum. Her şey sonbaharın gelmesinin suçu. Son günlerde, kuş beyinli, geveze, gürültülü bir tarlakuşu gibi olmaya başladım. Ancak bunun için kendimden nefret etmiyorum ya da derin bir pişmanlık hissetmiyorum. Başlangıçta, bu nefret duygusunun kaybolmasının garip olduğunu düşünmüştüm ama bu hiç de garip değil niyetim tamamen farklı bir adam olmak değil miydi? Yeni bir adam oldum işte. Kendimden nefret etmemek ya da pişmanlık duymamak şu anda benim için büyük bir keyif. Bence bu iyi bir şey. Artık yeni adam olarak, canlandırıcı bir özgüvenim var. Bu dojoda, altı ay boyunca hiçbir şey düşünmeden basit bir şekilde yaşama ve eğlenme lütfu bahşedildi bana. Şakıyan bir tarlakuşu gibi. Akan berrak bir su gibi. Şeffaf bir şekilde, kaygısızca yaşıyorum!
Sayfa 34
Senin gibi yetenekli biri anlar mı bilmiyorum ama dünyada “Benim yaşıyor olmam insanlara rahatsızlık veriyor. Ben lüzumsuz bir adamım,” farkındalığı kadar acı veren bir düşünce yok.
..
Ama ben böyle şımarık bir velet gibi davranıp demode, ahmakça bir endişeyi sürdürürken, sen gözle görülemeyecek kadar hızlı dönen bir rüzgar gülü gibisin.
Sayfa 11
Kimsenin aklımdan geçenleri yarım yamalak bir şekilde analiz etmeye çalışmasına ihtiyacım yok, tek bir kimsenin bile. Belirli bir düşünce veya felsefe çerçevesinde hareket etmiyorum zaten.
Sayfa 74
