Dahlia, silah sesine benzeyen sesler duyduğunda yerinden zıplamıyordu. Ben zıplıyordum. Dahlia her gittiği yerde arkasını kontrol etmiyordu. Ben ediyordum. Dahlia evlenip çocuk sahibi olmak istiyordu. Ben istemiyordum. Dahlia kimseyi öldürmemişti. Ben yine olsa yine yapardım.
Onu özlemiştim. Onu çok ama çok özlemiştim. Bazı insanlara göre iki kişi bu kadar uzun süre ayrı kalırsa iyileşir, başka insanlardan hoşlanır, hayatlarına devam ederlerdi. Ama bana böyle olmadı...
Sanırım ona bağımlıydım.
Sonra "Sen kimsenin yapamayacağı bir şey yaptın," dedi. Mimikleri yumuşadı ve o an kalbim erimeye başladı. "Benim hissetmemi sağladın. Kilidimi açtın."