Burada bir ben var. Belki de bana benzemek isteyen birisi. Kafamın içinde her şeyi bir arada. Çocukluğum. Taşra. Erkekler. Sıkıntı. Ama kafam bomboş. Hiç bu kadar yalnız ve rahat olmamıştım. Bomboş.
Belki de bugün ilk defa her şeyin sonundayım. Gene bir yığın günler geçip gidecek ve ben kendime işte bugün ilk defa her şeyin sonundayım mı diyeceğim? Korkuyorum. Korkuyorum. Korkuyorum.
hayatın bir izleyicisiyim ben, geleceğin yollarına tesadüfler olarak değilde, uzun içsel hazırlanmalardan mürekkep zorunlu olgular olarak bakmayı öğrendim.