Ç
@cgll_
53 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bu otuz yıllık adanmışlığı kimse ona geri vermeyecekti. Hayatınızı yanlış birine emanet ettiğinizde böyle olurdu. Çok değerli olduğunu düşündüğünüz hayatınızı buruşmuş bir kağıt parçası gibi buluverirdiniz.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ertesi gün Agonie ablasına, annesinin ilgisini ondan korumak yerine ondan uzaklaştırmanın daha iyi olacağını söyledi. Carmine onu bir süreliğine unutursa herkes için daha kolay olacaktı.
Ne dilediğinize dikkat edin.
Hikayesini anlatırken bana böyle demişti Egonia. Çünkü biz onu sonsuza kadar unuttuk.
Benim için fantastik dünyasına tam giremeyen, yas ve aile içi bağları da yeterince aktaramayan bir kitaptı. Bazı bölümleri çok güzel aktı, bazı bölümleri ise hiç bitmeyecek sandım. Timaş kitabın reklamını evet çok iyi yaptı ama bence diğer yorumlarda söylendiği kadar da kötü bir kitap değildi.
Hikâye, Felicite’nin yatılı okula gitmesiyle; ona fazlasıyla düşkün annesiyle, annesiyle bir türlü yıldızları barışmayan kız kardeşi Agnes’i baş başa bırakmasıyla başlıyor. Felicite okulda çay demlemenin bütün sırlarını öğrenip ruh dedektifliğine soyunurken, kardeşi cehennemi andıran evden kaçıp kendi başının çaresine bakıyor. Yıllar sonra annelerinin ölümüyle bir araya gelen kardeşlerin hem birbirleriyle hesaplaşmalarını, hem yas süreçlerini, hem de annelerinin ruhunu bulma serüvenlerini okuyoruz.
Annelerinin hikâyesi beni çok şaşırttı; fakat kız kardeşlerin yas süreci —daha çok Felicite’yi okumamıza rağmen— bende pek bir his uyandırmadı. Hatta onunla değil, Agnes ile daha çok bağ kurdum. Bir de yazarın tarzından mı yoksa çeviriden mi kaynaklı olduğunu anlayamadığım bir bağlam kopukluğu vardı. Şiirsel tarzda yazılan yerler, sık sık “Ben ne okuyorum?” diye düşünmeme sebep oldu.
