Bütün yaşamım boyunca ben zaten soğuk, cansız ve hareketsiz bir cesetle karanlık bir odada yasıyormuşum meğer bunu fark ettim.
sessizlik benim için sonsuz bir yaşamın gücüydü. çünkü sonu ve başı olmayan ebediyette söz söylemeden var olmak esas olandı.
bir bakışı felsefenin tüm sorularını ve bütün ilahi bilmeceleri açıklığa kavuşturmak için yeterli olurdu. onun bir bakışıyla ne gizem ne de sır kalırdı hayatımda.
tek korkum kendimi tanıyamadan olup gitmek aslında.