herkes mutlu değildi. ya da herkes mutsuz değildi. herkes iyi ya da kötü değildi. her insan tüm bu duyguları bir arada yaşıyor ve kendince bir denge oluşturuyordu. bazen kötülük ağır bastığında bu bir daha asla iyi bir insan olamayacağı anlamına gelmiyordu çünkü içlerinde her zaman iyilik vardı. sadece bunu hatırlamaları gerekiyordu.
hayat sonsuz kapıları olan uzun bir koridora benzer. her kapı başka gerçeklere açılır. önümüzde onlarca ihtimal olsa da tek bir seçim şansımız olur. seçtiğimiz ihtimalin doğuracağı sonuçları yüzde yüz görmek ise imkansızdır. ne kadar plan yapsak da ne kadar çok istesek ve savaşsak da hayalimize giden yolda doğru kapıyı seçip seçmediğimizi, kapıdan içeri girip neler olduğunu görene kadar bilemeyiz. ve genelde doğru kapıyı ilk seferde bulmak mümkün değildir. onlarca ihtimal varken o kapıyı açmamızın, yanlış olanı seçmemizin sebebini bilmiyorum. bu kader mi yoksa hayatın düzeni mi böyle cevaplayamıyorum ancak binlerce ihtimalin içinden doğru olanı bulmanın ne kadar nadiren gerçekleştiğini, insaların yanlış kapılarla başa çıkmasının zor olduğunu da biliyorum.