Bugün, benim için pek bir umut kalmadığını söyledi doktor. İçten içe bunu hep bilsem de, çok üzüldüm. Öleceğim gerçeğinden ziyade, öldüğümde hiç yaşamamış gibi olacak olmam üzdü beni. Ben gittikten sonra kimsenin hafızasında bana dair bir anı olmayacak.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"Defne'den önce pervasız, sadece anı yaşayan normal bir gençtim. Sıcak fotoğraflar çekmeyi seviyordum. İnsanlar, doğa, taş, böcek... Güzel olan her şey... Sıcak ve güzel kavramlarım farklıydı tabii o zamanlar; tek bir kadının gülüşüne takılıp kaldığım o güne kadar..."
"Ben yürümeyi sevmedim, o otobüse binmeyi. Ben sürekli insanlarla konuşmak isterdim, o insanların olmadığı yerde durmayı..." Yutkundu. "O kadar uzaktı ki her şeye... Tuşlu telefon kullanırdı. Evinde dedesinin daktilosu ile yazı yazardı. Babaannesinden kalma dikiş makinesi ile dedesinin kıyafetlerini kendi bedenine göre düzenler giyerdi. Bir keresinde neden yeni kıyafet almadığını sordum..." diye devam etti anlatmaya. "Dünyada yeterince çöp var ben biraz eksilteyim istiyorum, dedi."
"Ben haftada bir ağlıyorum," dedi. "Güzel deşarj."
"Neden ağlıyorsun?"
"Diziler yüzünden. Ağlama sahnelerimde reyting artıyor diye sürekli ağlatıyorlar."
"Ağlaman gereken sahnelerde yine aynı taktiği mi kullanıyorsun?" Ege, gözlerini kaçırınca, Ayça kahkaha atıp, "Pikachu'nun öldüğü sahneyi düşünüyorsun," diye bağırdı keyifle.
"İçimde kocaman bir boşluk var... Duygularım orayı doldurana kadar dışarı çıkmıyor. Ama dışarı çıktığında biliyorsun... Çok büyümüş oluyorlar. Mutluluk, kızgınlık, küskünlük, heyecan, aşk...Hepsi... Hepsi!"