Oturup müzik dinlerken hayatımın düşündüğüm kadar aptalca ve amaçsız olmadığına dair
bir his oluşmuştu. Parçalar yerine oturdukça yavaş yavaş şekillenen, çok iyi düzenlenmiş
kocaman bir bilmece gibi gelirdi. Dinlediğimde beni mutlu eden ve sakinleştiren bir duygu
akımı olurdu sanki beraberinde ümit taşır ya da bir şeylerin geleceğini işaret ederdi.
Fakat sadece müzik devam ettiği sürece bu şekilde hissederdim. Pencereler yeniden
kapanıp, kapılar kilitlenmeden önce nefes alıp, gökyüzünü bir an için görmeye benziyordu