Cihan Ormancı
@cihanormanci
Geçmişin İzinde üçlemesi ve Kağıttan Kanatlar yazarı
*Şifre
*Gerno'nun Sırrı
*Kara Kıta Uyanıyor
*Kağıttan Kanatlar
Detaylıca bilgi için,
instagram.com/cihanormanci/?h...
59 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
"Pencereye yöneldi. Perdeyi araladı. Yıldızlar dünyaya düşecekmişçesine yakındı o gece. Mırıldanarak; “Oturup yıldızlardan bakalım dünyadaki neslimize’’ dedikten sonra içine hüzün bulutu çöktü. Bir çıkış yolu arıyordu. Sonra devam etti:
-Biçare insanoğlu… Sanırım tarihin hiçbir döneminde bu kadar sefil duruma düşmemişti. Dünya cam kırıklarından ibaret. Kırık camın buğusunda gördüklerimdi tüm bunlar. Bütün kuşlar, dünyadan uzaklaşacak diye korkuyorum artık. Aynı gökyüzüne farklı yerlerden bakıyoruz. Peki, neden insanlar hep kavga hâlinde?"
Reklam
"O gün ilk defa el ele tutuştular. İkisi de hâllerinden memnundu. Göz göze geldiklerindeki aşk dolu bakışlar her tarafa güzellikler saçıyordu. İstanbul, İstanbul olalı, uzunca bir süredir çıkarsız, yalansız ve dolansız saf bir aşka hasret kalmışçasına sert kışa inat, o gün gökyüzü gülüyor, ağaçlar selam veriyor, kuşlar eşsiz melodileriyle yeni filizlenen bir aşka renk katıyordu."
‘’Ve dünya artık içinden çıkılmaz bir hâlde yönünü şaşırmış zavallı göçmen kuşlar gibi karanlığa doğru ilerliyordu.
Kötülüğün neredeyse vücut bulduğu bu çağda kendilerini iyilikten korumaya adamış bu insanları nasıl bir ikna ve çaba gerekiyordu?
Bazen görmek ızdırap verir. Dünya'nın bittiği yerdeyim...’’
’Çok bir şey istemedik dostum’ dedi kısa bir süre sonra mırıldanarak... Ardından kararlı bir surat ifadesiyle konuşmasını sürdürdü:
-Eşit yurttaşlık hakları! Hepsi bu... Geçmişten bugüne süregelen tartışmaların, olayların, algı operasyonlarının tek bir sonucu vardı. Beyazların kafalarından atamadıkları, atmaya çalışmadıkları ten rengi hastalığı, biz siyahileri gerçek bir Amerikalı görmemelerinden kaynaklanıyordu. Onlara göre bizler hiçbir zaman Amerikalı olamadık. Hala Afrikalıların birbirini yediğini ve çamurdan kulübelerde yaşadığını sanan beyazlar tanıyorum. Irkçılığın nesilden nesile aktarılan bir kanser olduğunu artık daha iyi anlıyorum.
İşte, her yolun sonu olduğu gibi, sonların da elbet bir başlangıcı olacaktı her daim. Vedalar, yeni merhabalara kapı aralarken, insanın bitmek bilmeyen dünyevi arzularına, ihtiraslarına aynı zamanda pişmanlıklarına sebep oluyordu istemsizce. Bunun adına da tecrübe diyorlardı. Ancak aslolan, insancıl duyguları kaybetmeden, kırıp dökmeden yaşadığımız yaşlı topraklardan ayrılmak değil miydi?
Reklam