-Çocuklar asla unutmaz dedi içinden. O yüzden insanın ne dediği ne yaptığı önemliydi ve onlar yatmaya gidince insan rahatlıyordu. Çünkü artık kimseyi düşünmesine gerek olmuyordu. Kendisi olabiliyor, kendisiyle kalabiliyordu -düşünmek ihtiyacını; aslında düşünmek bile değil. Konuşmamak; yalnız olmak. Yayılan, ışıldayan, sesi ne varsa, tüm oluşlar ve tüm davranışlar buharlaşıyordu; insan bir ağırbaşlılık duygusuyla kendisi olana, başkalarının göremediği yarık biçiminde karanlık bir öz halinde kalana kadar çekip küçülüyordu...
İnsanın ünü ne kadar sürer ki ? Ölmekte olan bir kahramanın bile ölümünden sonra insanların kendi hakkında neler söyleyeceklerini düşünmek hakkıdır. Ünü belki de iki bin yıl sürer. Ama iki bin yıl nedir ki ?