Hiç Bitmeyen Çin İşkencesi.1000Kitap
Spoiler olacak. Finale kitabından da olacak.
Bronz okumamın acılı bir süreç olduğunu düşünmüştüm ama hayır bu bir başkaydı. Bu efsaneydi. Benim devrimim oldu bu kitap.(kötü anlamda çünkü beni rsye soktu) Beklenti denizinden bir yudum su verdi bana, sonra o su da zehirli çıktı.
Allah kahretmesin ben mi fazla taktım yoksa gerçekten imtihanvari bir süreç miydi aklım almıyor. İlk kitaba da bayılmış değildim ama bu rezaletti bence. Kitap bana asla geçmedi. İnsanların favorisinin neden iki olduğunu da asla anlayamadım.
Ya öncelikle ben kimsenin sihre inanmıyor olmasından başlayacağım. Madem kimse sihre inanmıyor gerçek değil abi neden kimse şaşırmıyor şaka mısınız siz? Evangeline falan da aşırı kolay alıştı. İlk başta bu kadar batmamıştı ama kimsenin tuz gezdirmiyor olmasından hoslanmadığımı fark ettim.
Bu insanlar sihirli ve sihrin doğduğu bir yer var anladığım kadarıyla. Ve burası da bu kitaptan çıkarımlarıma göre Kuzey. Peki madem neden Jacks’in sihri Valenda’dan çıkınca azaldı. Scarlet ve Donatella, Jacks’i aramayı kesti mi? Jacks Kuzey’de madem bu kadar popüler bir lorddu neden Güney’de prenslik yapıyordu? Üstelik tahta geçmek için veliahtları falan zehirlemişti. Anlamıyorum? Bu kitap Caraval evreninin devamı mı yoksa yazar Jacks’i istediği gibi yoğurabilmek için farklı farklı elementler mi uyduruyor.
Kitap Caraval evreninden bağımsız yazılsa daha umut vadedici olabilirmiş. Oradaki Jacks karakteri yerine farklı büyülü bir yaratığı ve onun geçmişini okusak süper olurmuş. Bu geçmiş bence Jacks’e oturmamış.
Yazar neden kafasına göre bizim bildiklerimizi değiştiriyor onu da anlamış değilim. “Jacks kader tanrısı olduğu için yaşlanmazdı ama kötü yaralandıysa ölebilirdi.” (248) Hayır? Ölmezdi? Yazarın Caravalda anlattıklarıyla ters düşüyor bu. Finale kitabında Kayan
Ehline denk gelmeyen her şey ziyan olur
Puan vermedi
Doğru konu, yetersiz anlatım, yanlış yazar.
En sonda söyleyeceğim şeyi en başta söyledim belki ama bazen lafı dolandırmamak adına en iyisi budur.
Doğru konu hatta belki de bakir konu demek daha doğru olur çünkü yıllardır Doğu Türkistan'da yaşanan acıya dikkat çekip iki satır bişeyler karalayan bir yazara denk gelmedim henüz.
Yetersiz anlatım ifademi ise şu şekilde izah edeyim; yaşanan acıyı betimlemek ya da olay örgüsünü akıcı bir şekilde yazmak yerine ideolojik propagandadan beslenerek nefret kusmak ne sizi ne de anlatmak istediğinizi hedef kitkeye ulaştırabilir. Örneğin ben burda gece gündüz İsrail ya da Yahudilere küfretsem ne bir Filistinlinin acısı diner ne de uluslararası bir kamuoyu gündemi oluşturabilirim.
Kendi ideolojisine yakın çevrelerin dışına çıkmayan, farklı inanç ve dünya görüşüne sahip insanlarla vakit geçirme ya da tartışma kültürüne sahip olmayan insanlar neyi savunursa savunsun işleri hiç bir zaman kolay olmayacaktır.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sevdiğim kız Aybalam bana el değil parmaklarını sallıyordu. Kimse görmesin diye elini kaldıramıyordu ama ben anlıyordum.
Annemin "Kurtar beni Kaan!" diyen sesi hala kulaklarımdan.
Bir alkışlık hürriyet lütfen!
(Arka Kapak)
İnsanlık dışı muameleler gören iki kardeşin işkencelere karşı direnişleri…
Sonu biraz etkileyici bir kitap ..
9/10
2026 12. kitabı
"Her koyun kendi bacağından asılmaz mı? Sen kaybolmuşsan, kendini sen bulamayacaksın da kim bulacak?" Syf 285
◇••◇••◇••◇••◇••◇••◇••◇••◇
Hiç hayatınızı kaybettiniz mi? Ya da hiç hayatınızı kaybetme noktasına geldiniz mi?
Ama bu kaybetmek ölmek değil, yaşarken kendi hayatını kaybetmek...
Güray Süngü o kadar güzel bir eser yazmış ki, daha ilk sayfasından kitap sizi içine çekiyor. İbrahim hayatı ve kendini tanımasını öğreniyor bu yolculukta.
"Çünkü öğrenmek böyledir. Nehir akar denir. Ama akan nehri görünce dil tutulur. O kadar güzeldir ki çünkü." Syf 241
Alıntısın da dediği gibi, insanın kendini tanıması, hayatı tanıması için bazen ağır imtihanlardan geçmesi gerekiyor. Kimi sevdiğini kaybeder, kimi çalıştığı işini kaybeder, kimi malını kaybeder, kimi ise hayatını...
Çok konunun içine girip spoiler vermek istemiyorum açıkçası. Ama bir şans vermenizi isterim. Okuduğunuz için teşekkür ederim.
Kesinlikle okunması gereken bir kitap. Zulüm gören Türk kardeşlerimizin neler yaşadığını anlatan verimli bir çalışma olmuş. Çoğu zaman duygulandıran bir kitaptı. Akıcı ve sade bir dil kullanılmış, mutlaka ama mutlaka okunmalı. Bu kitapla birlikte bir rüyadan uyanıp bazı gerçekleri görmemiz ve bunun için elimizden geleni yapmamız gerek onu öğrendim ️
Puan vermedi·352 syf.·
2026 3. kitabı
Bu kitap bir hikâye anlatmıyor,
bir zihnin içine düşürüyor.
Güray Süngü'nün "Düş kesiği " klasik romanlardaki gibi neden sonuç ilişkisiyle ilerlemeyen, doğrusal bir çizgi üzerinden kurulmamıs, sıralı kurgusu olmayan bir roman. Roman dış dünyadaki olayların akışını değil, karakterlerin bilinç durumu merkeze alınarak oluşturulmuş. Bu yüzden çok güçlü kırılmalar, zaman kaymaları, psikanalitik okumalar, zamanların ve mekanların iç içe girmesi okuyucuyu konforlu bir okuma tecrübesinden çıkartıp, katılımcı bir konuma yerleştiriyor. Kitap gerçek ile kurmaca arasındaki sınırların bilinçli biçimde bulanıklaştırarak okuyucuya kendine ait sorular sorması için küçük (bazen kocaman da olabilir) molalar verdiriyor.
Düş Kesiği'ni okurken insanın zihni zaten susmuyor; ama bu roman özellikle şu soruları tetikliyor. Hayatımda oynadığım rollerden hangisi bana ait, hangisi bana yapıştı? Hayatımda “anlamlı” dediğim şeylerin kaçı gerçekten benim ihtiyacım? Beni ben olmaktan çıkaran şeyler neler ve neden hala yanımdalar? Geçmiş gerçekten geçmişte mi kaldı, yoksa hala beni mi izliyor? Hayatımda artık anlamı kalmamış ama taşımaya devam ettiğim şeyler ne?
Romanla birlikte;İnsanın kendini tanıma sürecinin tek bir doğrusal zamanda değil, hayatın içindeki zamansal kırılmalardaki catlaklardan sızan ışık olduğunu sezdim.O halde, bazı şeyleri zorla anlamlandırmak yerine, zamanına bırakmayı öğrenmeliyim.
Anlam denen şeyin ise iç içe geçmiş katmanlardan oluştuğunu, ona asıl değeri bizim yüklediğimizi fark ettim.o halde, bazı şeyleri anlamsız bırakmanın da bir hafifliği olabileceğini kabul etmeliyim.
Kişinin öznel benliğini şekillendiren unsurların geçmişte, anda ve hatta gelecekte gizli bilgi altında saklı olduğunun bilincine vardım.O halde, kendimi tamamlanmamış bir eser olarak sekillendirmeyi
