Gözde Yılmaz
@cinarsanat
29 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Yazarı masalsı anlatımıyla ünlü ‘Küçük Prens’ kitabı ile tanıyoruz. Açıkçası yazarın başka bir kitabı olduğunu bilmiyordum, sanki ‘Küçük Prens’ biricikti , onu yazmıştı ve zirvede bırakmıştı️ Bu böyle sürüp gidiyordu ta ki bir gün trajik yaşam öyküsünü öğrenene kadar..
Kendisi aslen bir pilot, gökyüzüne, yıldızlara , uçmaya öylesine vurgun ki, başından geçen onca korkunç maceraya rağmen bir gün bile pilotluğu bırakmayı düşünmemiş. Fransa 2. Dünya Savaşı’nda Almanya tarafından işgal edildiğinde, sağlık durumu savaş şartlarına elverişli olmadığı halde orduya katılmış. Bir keşif uçuşu esnasında uçağıyla birlikte Akdeniz semalarında gözden kaybolmuş ve 1998 yılında künyesi bir balıkçı tarafından bulunana kadar kendisinden hiç haber alınamamış. Uçağın enkazı ise bundan ancak birkaç yıl sonra bulunmuş fakat kendi bedenine dair en ufak bir iz halen yok..
Bir künye, müze haline getirilen enkaz halindeki bir uçak ve büyükler için masal kitabı tadında eserleri..
Kısmen otobiyografi, daha çok insan ilişkilerini anlama üzerine şiirsel bir dili olan kitap ‘insanların dünyası’.
“Neden birbirimizden nefret edelim ki? Biz aynı gezegende dünyaya gelen, aynı geminin tayfalarıyız. Birbirimize güçlü bağlarla bağlıyız..”
Bir başucu kitabı.. Kesinlikle okunmaya değer..
‘Okumak yüzünü kapatmaktır, yazmaksa yüzünü göstermek.’ diyen Güney Amerikalı bir yazarın kitabı bu. Yazıyor ve biz onun suretini görüyoruz.
Kitap ‘Bir keresinde kayboldum.’ diye başlıyor ve biz de kayboluyoruz onunla birlikte. Yolculuk upuzun ama roman kısacık, bir yudumda bitiveriyor. Kahramanımızla birlikte hatıralamıza açılan yollarda yürürken bir yandan da siyasal baskının , çatışmaların , depremin yaşandığı Şili topraklarını anlamaya çalışıyoruz. Karakterlerin hepsi sanki tanıdık, öylesine hayatın içinden. Okyanus aşırı bir ülke bahsi geçen ama sanki bizim de yaşadığımız bir yer.
‘Büyükler öldürürken ya da ölürken biz köşede resim yapıyorduk. Ülke paramparça olurken biz konuşmayı, yürümeyi, peçeteleri katlayarak kayık ve uçak yapmayı öğreniyorduk. Roman örülürken biz yok olmak için saklambaç oynuyorduk.’
Oyunlar tatlı mıydı, gerçek çok mu uzaktaydı?
Osman Balcıgil üslup çabası olmayan ve üslup çabasının yarardan çok zarar getirdiğini düşünen bir yazar. Kitaplarında gerçekten de bir edebî kaygı görmüyoruz, onun asıl kaygısı tarihe ışık tutmak.. Altbilgiyi sık kullanarak gerçeklikten kopmanıza engel oluyor, hem bir kurguyu hem de tarihin kokusunu içinize çekiyorsunuz. Kitap üstelik çok akıcı bir dille yazılmış, diğer kitapları keza öyle..
Ülkeyi 6-7 Eylül Olaylarına kadar getiren 1950-55 yılları arası siyasi gelişmeleri, dönemin önemli kişilerini ve gelişen olaylara etkisini okuyoruz.. Tabi satır aralarında Yorgo ve Suzan’ın aşkını da… Okurken içimden ‘keşke sonu böyle olmasaydı’ diyip durdum.. Ve tabi ki gözyaşlarının eksik olmadığı bir sonla bitiyor..
Ezginin Günlüğünün ‘Signomi ‘ adlı bir şarkısı var bilenleriniz vardır.. Yunanca ‘özür dilerim’ demek.. 6-7 Eylül sonrası ‘yurdunu’ terkedip gitmek zorunda kalan Rumlar için yazılmış bu şarkı..
“Kaç kara eylül geçti dönmedin geri, dönmedin geri
Utanıyor şimdi bak rüzgarlar bile, rüzgarlar bile..”
Okuyunuz efendim, saygılar…
