hugo
@cirdan
autark
Ölüm ıstırabı onun ıstırabı değildir, ama bütün hayatı bir ıstırap öyküsüdür; ıstırap çekense sevgidir – o sevgi ki, her şeyi verir, kendisi yoksul kalır.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
O Tanrı'dır, ama başını yaslayabileceği bir yeri yoktur ve başkalarını kızdırmamak için kimseye başvurmaya kalkışmaz.
Sevginin temelinde kendini sevme yatar; ama kendini sevmenin doruğunda, bu sevginin paradokslu tutkusu, kendi çöküşünü ister.
Her sevgide, kendinin sevgisi temeldir ya da temele çöker; kavrayabileceğimiz her sevgi dininin, gerçekten olduğu kadar epigram olarak da, yalnızca tek bir koşul varsaymasının ve bu koşulu verili kabul etmesinin nedeni budur: "Komşunu kendin gibi sev" buyruğuna uygun olarak kendini sevmek.
Dünyada mutsuz sevgi üstüne çok şey söylenmiştir; bu terimin ne anlama geldiğini herkes bilir: Sevenlerin birbirine kavuşamaması. Ve bunun sebepleri de... Eh, bir sürü sebep olabilir. Mutsuz sevginin başka bir çeşidi daha vardır: Bizim sözünü ettiğimiz, tam bir dünyevi benzeri bulunmayan, ama yine de bir an için üstünkörü konuşacak olursak, dünyevi bir ortamda hayal edebileceğimiz sevgi. Bu mutsuzluk sevenlerin birbirine kavuşamamasının sonucu değil, birbirini anlayamamasının sonucudur.