Aman efendim her hayalin bu derece kolaylıkla hakikate dönüşmesine imkan olaydı dünyada hiç mutsuz kalmazdı. Yahut o zaman herkes mutsuz olurdu. Çünkü insanlara hakikat kadar da hayalin lazım olduğunu hayatımın henüz yirmiyi bulmayan yılları içinde tecrübe ettim. Hayalin lezzeti hakikate dönüşmesinde değil, o ilk şeklini daima korumasındaymış.
Sizi seviyorum. O kadar büyük bir sevgiyle seviyorum ki bu aşırı sevda gönlüme kalbime sığamıyor. Bunu size bu kadarcık olsun göstermedikçe içimde tutmaya gücüm yetmez.
Aşk denilen şey meğer ne şiddetli bir ruh fırtınasıymış! Görmeden sevilen bir afetin görünmeyen sevgisi böyle aklı çileden çıkaracak dereceyi bulursa karşılıklı ateş alanların hali acaba ne derece huzur bozucu olacak? Sevilen bir hayal insanı bu hale getiriyor, bir hakikatin yakmasına nasıl yürek dayanacak?