"Êdî wiha bûye ku mirov ji bo her tiştî xwe sûcdar dikin. Psîkolojiya sûcdariyê çûye û çûye. Êdî her kes bûye sûcdar. Êdî kîjan mirovê ku 'çewtî'yeke biçûk dike jî xwe dike sûcdar. Lê sûc û çewtî ne heman kirû ne. Di sûckirinê de hemd û plansazî û xerabî hene, lê di çewtiyê de ev tune ne, mirov bêhemdî xwe ye, nezan e, nêta wî ne xerab e.
Desthilatdarî ji bilî xwe her kes kiriye sûcdar. Xwesûcdarkirin nexweşiyeke modern a kapîtalîst e. "
...heta milkiyet ji holê ranebe desthilatdarî jî ji holê ranabe... Sê tişt nikarin bibin malê kesî, av, hewa û ax...
Ev aydî hemû mirovahîyê ne, aydî xwezeyê ne, ya jî xwedê...
Hugo'nun bu kitabı olağanüstü bir kitap ...
Hugo çokça yozlaşmış toplumdan; ahlaki, vicdani, etiki vb yozlaşmaların nasıl bir bireyi ve daha sonra toplumu gerillettiğini ve suç işleme olanağını yukseltiğinden bahseder. Hernekadar o dönemin Fransa'sını anlatsa da evsensellik çerçevesinde olayları bütünleştirir ve okur tarafından hemen görülmesini sağlar.
Hugo, bu dev yapıtında adeta bir sosyolog, psikolog, hukukçu ve tarihçi görevi görür.
Hugo, karekterlerine okadar güzel bir şekilde farklı ruhlara büründürmüş ki kitabı okurken sanki olayın içindenmiş gibi öfkelerini, mutluluklarını, aşklarını vb insani duyguları hemen görebiliyor...