Bu incelemeyi neden yazıyorum bilmiyorum. Ama bildiğim şeyler var.
Kitabı 2 yıl kitaplığımda beklettikten sonra çok alakasız bir anda, son anda, bir başka kitabı okumaktan vazgeçerek kitabı elime aldığımda hayal kırıklığına uğramayacağımı biliyordum.
Edogawa Rampo'nun düşüncelerinin ve kafasının işleyiş şeklinin en az benimki kadar tekinsiz olabileceğini de. Belki de satır aralarında güvende hissetmemin sebebi buydu. Ben Alice'sem, o Şapkacı'ydı.
Olağan ve sakin bir açılış yapan kitap şekillendikçe başrol karakterin sürükleneceği ahlaki ikilemleri ve sapkınlığı yaklaşmakta olan bir fırtına gibi hissedebiliyorsunuz. Okurken ürkütebilecek, sayfalara biraz daha fazla ilgiyle tutunmanıza sebep olan sahnelerde başrolümüzün nefesi dahi teklemediğinde kitabın nerelere sürüklenebileceğini seziyorsunuz. Karakterin aniden bastıran kaygı halleri, kaçınıp kaçınıp yakalandığı şeytanları ve tutsak kaldığı sıradanlıktan kurtulunca taşıveren sanatkar ruhunu okurken yazar her ne kadar psikolojik tahlillere derinlemesine inmemiş olsa da satır aralarında gerilimi ve çöküşü sunuyor.
Elbette, dönemin çoğu Japon yazarı gibi Rampo da fazlaca iniş ve çıkışları olan bir yazar değil, kanımca onun büyüsü ilginç fikirlerinde gizli. Panorama Adası da bu fikirlerin yuvası olarak görülebilir. Adanın "birbirinden ayrı birer evren" olarak tasvir edilen her bir kısmı canlı birer tablodan farksız. Karakterler bir tablodan diğerine geçtikçe dünyevi sembollerden kopup daha soyut evrenlere geçiyor, deliliğin veya şeytanın tabloları sayılabilecek panoramaları aşıyorlar. En sonunda, adanın illüzyonlarını keşfetmeyi bitirdiklerinde çıkabilecekleri bir teras olduğundan bahsediyor başrolümüz.
"Benim panorama adamın başlıca odak noktası, adanın merkezinde şu anda inşa edilmekte olan büyük sütunun
#dalgalarınsesi üçüncü tekil şahıs anlatıcı, ilahi bakış açısı ve yalın bir dille kaleme alınmış nahif bir aşk romanı. Mekan güçlü betimlemerle resmedilen bir ada ve serüvenli maceraların yaşandığı deniz. Yazar, kadınların sünger ve yosun için dalgıçlık, erkeklerin balıkçılık yaptığı bir adanın Budist Japon halkının yaşam tarzının öğrenilmesine de olanak sağlamış. Kitabın tipleri; yoksul genç balıkçı Şinji, gençlik aşkı güzel Hatsue, -eşinin köyün kızlarına görgü dersi verdiği- fener bekçisinin çirkin kızı Çiyoko ve zengin ama onursuz Yasuo.
Konusu (Spoiler): Saf aşkı uğruna tüm zorluklara göğüs geren Şinji, işinde de aynı tavrı sergiliyor; ölümüne dalgalarla boğuşarak görevini başarıyla yerine getiriyor. Şinji’nin güçlü iradesi, Hatsue’nin babasının da kızının geleceği için en adil kararı vermesini sağlıyor. Kitabın bitişindeki kadının tüm yaşananlardan çıkardığı romantik ders ile erkeğin gerçekçi tümden gelişi arasındaki fark düşündürücü. Adanın kadınları genç aşıklara yapılan haksızlık uğruna birleşip ayaklanıyor ve bu da kadınların haksızlıklara karşı gelen mücadeleci ve sabırsız dünyasını; erkeklerinse birbirlerinin iradesine güvenen ve bekleyip gören yapısını ortaya koyuyor. Yazarın her iki cinsi karakterize ederek anlatması gözlem yeteneğinin sınırlarını gösteriyor.
#yukiomişima ‘dan okuduğum ilk kitap olan “Denizi Yitiren Denizci” içeriğindeki şiddet ve gerilimle ne kadar sarsıcı ve şaşırtıcıysa; “Dalgaların Sesi” de o kadar zıttına hassas, sakin ve sıradan bir kurgu. Bu yüzden yazardan favori kitabım şimdilik değişmedi; “Denizi Yitiren Denizci”.
Reklam
Yazardan okuduğum ilk kitap. Genel olarak hoşuma gitti. Japon kültürüne dair birçok şey var. Bazı konularda da Türklere oldukça benziyorlar. Hatta bir ara sanki Yaşar Kemal okuyormuşum gibi hissettim.
Romandaki karakterlerin hisleri sahiciydi. Özellikle Çiyoko karakterinin kendisi hakkındaki düşünceleri, iç dünyası bana dokundu diyebilirim.
Yer yer çıplaklık anlatısı rahatsız etse de asıl konu başka bir yerde döndüğünden dolayı göz yumabildim.