Nepenthe
@clementinesmemory
Sapere aude !
Şu anda okuduğu kitap
Kibir, iyilik için yaratılmış bir meleği yok etti.
Reklam
Bırak, yorma kendini daha fazla,
Acın içinde kalsın, sen bunu da atlatırsın.
Daha önce yapmadığın şey değil hayaletlerini öldürmek.
İlk defa hissetmedin çaresizliği, gecenin ayazında tek başına otururken düşüncelerinin parazitlere dönüşmesini, ya da dar sokaklardan geçerken kitapların arasına konmuş kurumuş bir çiçek misali eski anılarının aklına gelmesini.
Uğraşma artık, çürümüş kalplerin saf ve temiz olanlar gibi atmayacağını en iyi sen biliyorsun.
Kendini sevmeden başkalarını sevmeye çalışıyorsun, yaşadıklarının enkazının altından çıkmadan anlatamazsın etrafındaki güzellikleri başkalarına.
Geceyi gündüz gibi görmek için avuttukça kendini, hayal dünyanda kalmaya devam edeceksin ve bu, boş vaatlerle oyalanmak olacak yalnızca.
Beklemek bitiriyor her geçen gün zaten az olan zamanımızı.
Bu ruhani yorgunluk, parça parça eksiltiyor benliğimi ve ağrıyor gözlerim, geceyle gündüzü ayırt edemiyorlar sürekli kapalı olan perdelerden.
Sessizliğin sesini duyuyorum, tüm bu kalabalığın içinden kendimi çekip olanları izliyorum orada yokmuşçasına ve daha önce hiç bulunmamışçasına.
"Mış" gibi yapanları izliyorum, baktıkça daha da belirginleşiyor yüzlerin anlattığı hikayeler ve berrak bir suda yüzermiş gibi okunuyor her bir satır.
Hayatlarını yazmaya çalışan, kitaplarının belki başında, belki sonunda olan yazarların gizli okuyucusu gibi dikiliyorum karşılarında.
Gözlerine bakıyorum ve kendi yaşamımın yansımasını görüyorum.
Ne kadar tuhaf, ayrı olduğu kadar aynı oluşu her birimizin.
Sonuçta dünya bir bilmece değil mi?
Daha doğru soruyu sormadan cevabı aramaya çalıştığımız küçük bir labirent, sırlarla dolu çıkışı belirsiz gizemli bir oda, metaforlarla doldurduğumuz ve daha da karmaşıklaştırdığımız ufak bir oyun alanı.
Burası Dünya, burada herkese göre bir rol var.
Koca bir tiyatro sahnesinde hayatlarımız gösterimde perde perde.
Her karakterin başrol kendisi sandığı, fakat aslında izleyicilerin oyuncuların ta kendisi olduğu, her türlü trajediyi ve komediyi içinde barındıran uzun soluklu bir oyun bu.
Bize yakıştırılan kostümlerle repliklerimizi eksiksiz şekilde tamamlayıp yerimize yenileri geçmesi için sahnemizden zarifçe çekiliyoruz.
Sen kimi oynuyorsun bu sahnede?
Bir oyunbozan, bencil, merhamet timsali, belki de ne olacağına karar verememiş ve yolunu kaybetmiş küçük bir çocuksun.
Unutma, gösterin bitene kadar sahneden inemezsin.
Öyleyse devam et, söyleyecek sözlerin azalıyor, oyun bitmek üzere.
Reklam