Gelmiş geçmiş en iyi günlerdi, gelmiş geçmiş en kötü günlerdi; hem bilgelik çağıydı hem ahmaklık; hem inancın devriydi hem şüpheciliğin; hem Aydınlık hem Karanlık bir mevsimdi; umudun baharı, umutsuzluğun kışıydı.
Cennet Bahçesi’nde onsuz yaşamaktansa, dışında onunla yaşamak daha iyi. İlk zamanlar onun çok konuştuğunu düşünüyordum, ama şimdi o ses susar ve hayatımdan silinirse kedere boğulacağım.
İnsanlar zayıf varlıklardır. Bu nedenle, doğru yaşayanlar olduğu gibi yanlış yapanlar da vardır. İnsanlar kendilerini kuşku ve belirsizlik içinde geliştirirler. Bu şekilde insanlar yaşarlar. “Doğru insan” aslında herkesin içinde yaşar. Bu arzuyu zayıflık içinde barındırırlar. Çaresizce dua eden bu zayıf kullara zulmeden tanrılar... doğru ve adil mi?