Kafamı kaldırıp gökyüzüne baktığımda sayısız yıldızın derdime ortak olduğunu biliyordum. Havanın soğukluğu değil de camdan yansıyan bir çift göz, dilime dolanan o hazin şarkı daha çok üşütüyordu beni. Benden başka her şey konuşuyordu bu günlerde. Pencerenin karşısında ki ağaç konuşuyordu, yoldan geçen kedi konuşuyordu, çatıda ki baykuşun da bir kaç kelime ettiğine yemin edebilirim. Sanki bağırsam döksem dilimdekileri herkes, her şey susacaktı. Onlara da anlatamıyordum. Sahi anlamayana ne anlatılır ki?