Acı çekmediğimiz sürece sahte bir dünyada yaşarız. Acı çekmeye başladığımızdaysa hakikatin dünyasına gireriz, gireriz girmesine de hemen sahte olanı özleriz.
İnsan ancak bütün kusurlarını harekete geçirdiğinde, zaaflarıyla dayanıştığında, "canına" kulak verdiğinde kendisi olabilir.
Kendine bir "yol" aramaya başladığı anda, soylu bir model benimsediğinde, kendi kendisini baltalıyor, yolunu kaybediyor...
"Günün birinde artık olmayacağıma göre, kim olduğumu bilmenizin hiçbir önemi yok." Kimliğimizi kafasına takan ve bizi mutlaka bir kategori ya da bir tanıma sıkıştırmaya heves edenlere hepimizin vereceği cevap bu olmalı.