Bir yanda baldıran zehiri hazırlanırken, Sokrates flütle yeni bir melodi öğrenmeye çalışmaktadır. "Ne işine yarayacak bu?" diye sorarlar. "Ölmeden önce bu melodiyi bilmeme," diye karşılık verir.
Kudretine meftun bir şekilde doğayı hiçe sayıp ayakları altında eziyor, çöküntüye sürüklüyor, doğanın taşımasının mümkün olmadığı kâh iğrenç kâh trajik bir keşmekeş yaratıyor. "Bir an önce defolup gitse", doğanın dileği bu. İnsan istese, bu dileği ânında yerine getirebilirdi. Böylece doğa da gülümsemesi bile tahripkâr bu bozguncudan, zorla içinde barındırdığı bu yaşam-karşıtından, köleleştirmek ve küçük düşürüp lekelemek için gizlerini çalan bu yağmacıdan kurtulmuş olurdu.