"Herkesin hatırlanıp hatırlanmayacağını merak ediyordum. Yani organize olabilsek ve hayattaki her insana belli sayıda ölü insan ayırsak tüm ölenleri hatırlayabilecek yeterince insan olur muydu?"
"Teselli etmesi çok zor bir insansın," dedi Augustus.
"Basit teselliler teselli etmiyor," dedim. "Sen de bir zamanlar narin ve nadir bulunan bir çiçektin. Hatırlasana."
"Çenemi nasıl kapatacağını iyi biliyorsun, Hazel Grace."
"Acı aslında hep oradaydı, beni içine doğru çekiyor, hissedilmeyi talep ediyordu. Sanki ancak dışımda devam eden dünyada bir şey aniden onunla ilgilenmemi veya yorum yapmamı bekliyormuş gibi olduğunda acıdan uyanabiliyormuşum gibi hissediyordum."