Ana karakterimiz tam bir yeraltı faresi. Zeki, okumuş ama asosyal — ve bu asosyallik onu toksik ve ezik bir şekilde şekillendirmiş. Yaptığı her ezikliği ve toksiksliği kendi içinde normalleştirmiş, hatta bunlardan zevk almaya başlamış. Yine de analizlerinde çoğu zaman haklı çıkıyor; insanları iyi okuyor, onun hakkında ne düşündüklerini tahmin ettiğinde genelde yanılmıyor. O kadar çok kafa yormuş ki kendi içinde derin bir dünya kurmuş — ve o dünyada kendini eğlendirecek şeyler de yaratmış.
En "insan" olduğu an Liza'ya o gece yaptığı konuşmaydı. Sert ve ezmek için başlasa da o konuşmada gerçek bir samimiyet ve yardım etme isteği vardı. Tabii sabah olunca kendi haline döndü — kızın gelip gelmeyeceğine kafayı taktı, kız gelince de ne yapacağını bilemedi. Liza onu o haliyle kabul edebilirdi belki, ama o comfort zone'unun bozulmasından o kadar korktu ki kızı istemediğine kendini ikna etti ve aptalca şeyler söyleyerek onu gönderdi. Kız gittikten sonra içindeki o yabancı his onu peşinden itmek istedi — ama çok geçti. Hem pişman oldu hem de bir yandan o yeraltı hayatını sürdürebileceği için rahatladı.
Çıkardığım ders: zeki ve okumuş olmak, hatta her şeyin farkında olmak — "iyi" veya "tam" bir insan olacağınız anlamına gelmiyor. Hayatta zekadan ve kitaptan daha önemli şeyler var; sosyal hayat, eğlence, gerçek bağlar. Fazla bilinç bazen insanı özgürleştirmiyor, tam tersine felç ediyor.
Özgürlüğü Seçenlere
Öncelikle bu inceleme tüm seri için genel bir inceleme olacak.Ben serinin ilk kitabını okuduğumda sevmemiştim ve devamını almayı da düşünmüyordum.Ani bir kararla devam etme kararı aldım ve aldığım en iyi kararlardan biri.
Her kitapta Damla kendini geliştirmiş ve bu bariz fark ediliyor.Bu yüzden seri gitgide güzelleşiyor ve sizi içine çekiyor.Ayrıca hiçbir şeyin arkası boş değil ve en ufak bilginin bile arkasının dolu olduğunu gördüm.Balık hafızalı biri olarak beynim yetmedi bazen ama çok hoşuma gitti.
Karakterler hakkında konuşmak gerekirse ben açıkçası Eira’yı çok sevmediğim için ilk kitabı da sevememiştim.He şuan da favım değil orası ayrı ama kendisini 2. ve bu kitapta özellikle bu kitapta daha iyi anladım.Taşlar yerine oturdu yani.Ve bir sürü yeni karakterle tanışmamız da çok iyi oldu.Karakterler siyah-beyaz değildi de griydi(olması gereken)Benim fav karakterim asla inanamayacağım bir şekilde Bast oldu.Eira,Marlo ve Zaina üçlüsüne bayılıyorum zaten.Kai çok şapşikti.Zaina ve Maça arasındaki arkadaşlık çok iyiydi.Bazen onlara patladım çünkü aşırı zıtlardı.Maça ve Bast’ın sevgiyi hissetmelerine çok sevindim.Bazı ölümlere çok üzüldüm,bazılarına sevindim(evil) Karakterlerin arasındaki ilişki çok iyiydi. SPOİLER!!!
Ama sonunda dörtlünün tekrar bir araya gelmesine o kadar mutlu oldum kiiiii…
SPOİLER BİTTİ!!!
Sonuç olarak bu seriyi comfort zone olarak tanımlayabiliriz.Sakin(Martesteki kavgaları saymazsak)ve yormayan ama yeri geldiğinde ağlatan ve güldüren bir seri oldu.Ve kitap hakkında en sevdiğim şey verdiği mesajlardı.Sevgiyi hissettiler,yaşamaya çalıştılar ve özgür olarak yolu tamamladılar.Biz de yorulmadan yürüdük.Sonuç olarak yol onlardan yana oldu.
Balkabağı ve Tarçın Hakkında
Bu kitabı okumaya başladığınızda başta biraz sıkıcı gelebilir ama sakın bırakmak gibi bir hataya düşmeyin çünkü bitirdiğinizde Balkabağı ve Tarçın sizin "comfort zone"unuz olacak.Karakterlerin arasındaki kusurlarla bezenmiş ilişki bize kusurların aslında o kadar da kötü olmadığını hatırlatıyor.Çünkü bence günümüzde ilişkilerde mükemmellik aranıyor ama kusurlarla da mükemmel olunabileceğini unutuyoruz.
Sanırım beyaz perde uyarlaması geliyormuş, instagramda üçüncü kez öneri olarak karşıma çıkınca zaten bu dönem tamamen comfort-zone olarak rom-com okumaya ağırlık vermişken şans vermek istedim. Övüldüğü kadarını ben bulamadım açıkçası. Bunun sebebi yakın zamanda romantik damağımı tam anlamıyla şenlendiren kitaplar okumuş olmam olduğunu düşünüyorum.
Konuyu işleyişi, olaylar, akış kısımları güzeldi.Eleştireceğim tek nokta bence o romantik gerilimi yi oluşturmuş fakat an geldiğinde o gerilimin hakkını verememiş. Bir de ana karakterle ilgili çok fazla içsel diyalog okumak bir süre sonra beni bayağı yormaya başladı. Onun yerine Jack'le daha fazla ve farklı sahnelerini okumak isterdim.
Özlemişim başkomserimi, Zeynep'i, Ali'yi, Evgenia'yı, emektarı, Bahtiyar'ı, Tatavla'yı... Başkomserimin olduğu kitaplar, bu ekip tam bir comfort zone benim için. Yine bir cinayetin peşinde Nevzat amir. Yine aşık İstanbul'a ve Evgenia'ya. Ama bu sefer davası çok daha kişisel, düşündüğünden de kişisel. Nevzat sonunda yıllardır içini kemiren geçmişiyle yüzleşme yaşama imkanını bulmuştur.
Ayrıca yazarın günceli, iyi-kötü durumları ve sorunları kitaplarına taşıması hoş bir detay. Bu kitabında da Türkiyenin hızla artan asayişsizliğinden, nicelerine yuvalık etmesinden tut Müge Anlı'ya pek çok şeyden bahsetmiş.
Biraz SPOİ barındırabilir dikkat!!!
Aldığı son dava bu sefer Nevzat'ı eskilere, çok eskilere, karısıyla kızının katillerine götürür. Yoksa Nevzat mı öldürmüştür bu katilleri? Çok yakınlarından biri miydi onlar? Her şeyi, her ihtimali düşünmeliydi yine amir. Hele ki hafızasının bir kısmı silinmişken.
Ah sonunda kitabın sonundan önce katili bulmak nasip oldu bana da... Ama bir okur değil de olayların içindeki kişi olsam evet ben de bu kadar geç bulurdum. Sonunda her şey çözümlense de keşke Ahmet Bey bir bölümcük daha ekleseymiş kitaba. Herkesin, tüm ekibin ve Sabri'nin beraberce vakit geçirdiği, tatlı bir bölüm daha... Ama olsundu. Bir yerlerde olayların durulduğunu ve huzura kavuştuklarını bilmek de güzel.
The life begins at the end of your comfort zone demiş hoca, ama iyi demiş.
okuyun, okutturun.
Ayrıca "kimsenin sizi bulmasını beklemeyin nitelikli insanları siz arayın."
anlatımı çok sade olan kolaylıkla okunup size çok şey katacak kitap. 
İlber Ortaylı
İlber Ortaylı