Selim
@conatus
6 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Düşündüğüm bir şey var ve güneşin bu akşam batacağını bildiğim gibi biliyorum ki neresinden yazmaya başlarsam başlayayım, yazma işine giriştiğim anda biri hayatıma girecek ve bu düşündüğüm şeyi, bu kafamın uğraşılıp kazanılmış berraklığının son ufak parçasını kafamdan alacak ve onu ellerinde bir miktar toprağı toz haline getirircesine ezecek. Bundan ne kadar korkuyorsam bunu o kadar da istiyorum. Ben hep kafamın gereklerine göre yaşadım. Başıma gelenler de hep kafam dolayısıyla oldu. Ama şimdi kafamı niye kullanamıyordum? Ve ölüm beni kendine çektiği halde niye bulamıyordu beni?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hayatımın bir sabahında gördüğüm rüya, evi düzenlemeye girişmem, defteri bulmam, bunların hepsi bir toplayıcı bütünün parçalarıydı.
Sandalyemi duvardaki resme çevirdim. Bu sefer, bile isteye yaptım bunu. Resimdeki labirenti ezberlemiştim zaten, ama yine de bütün dikkatimle beni yönlendirebilen bu çizgilere gözlerimi dikmiştim. Bir an geçti, oturduğum sandalye itti beni. Ayağa kalktım, masamı kenara çektim ve yere oturdum. Sonra yeniden ayağa kalkıp resmi duvardan indirdim. Bağdaş kurup önüme diktim. Ellerimi dizlerimden ayırmadan resmin içiçe geçen çizgilerine daldım. Şimdi bu desenin bana bir şey -yapmasını- bekleyen bir yanılsama içinde değildim, ama nedense bende ki bazı şeyleri -çözebileceğini- sanıyordum.
Bu çalışma odasına niçin geldim sanıyorsunuz. Kalp kalbi bulur.
Bunda hiç şüphe yok. Gönderildiniz siz.
Gönderilmek mi? Aklıma atanışımı bildiren kuru teleks notu geldi.
Sen bizden birisin kardeşim.