"Peki. Teșekkür ederim, baba. Hâlâ benim kahramanımsın. Seni seviyorum."
"Ben de seni seviyorum."
Bu son konuşmamız olmuştu ve ikimiz de bunu bilmiyorduk. Zaten hiç bilemeyiz, değil mi? Hiç değilse birbirimizi sevdiğimizi söyleyebildik.
En azından bu var. Çok değil, ama bir şeydir, işte. Başkaları için daha kötüsü olur. Uzun gecelerde, gözüme uyku girmediği zamanlarda kendime
bunu söylerim.