Pisagor'un bir sözü vardır. (Kitapta da geçer) "Cor no edito" Yani "kalbini yeme/yüreğini kemirme" Posta Kutusundaki Mızıka da yüreğini kemirenlerin kitabı. Edebiyat dediğimiz şey zaten içimizde fokurdayan tencerenin kapağını aralayan el değil midir? O ele sahip kişi yani yazar bizim yerimize içimizi döker, sesimizi yükseltir, gözlerimizi aralar. Kaynamaktan suyunu çekmek bilmeyen bu kalbimizi duyar. Bu defa duyuruyor sesimizi Ali Ural.
Kitap 61 mektuptan oluşuyor. Sevgili Dost ile başlayan bu mektuplar şüphesiz ki okuyucunun posta kutusunda birikiyor. Açalım tek tek o mektupları öyleyse. Muazzam eser. Muazzam anlatım. Dolu dolu. Kesinlikle okuyun, okutun derim.
Cor no editoEdebiyat
"Sevgili Dost,"
Her şey bu iki güzel kelimeyle başlıyor. Birinci mektubun başlattığı büyü, altmış birinci mektuba kadar sürüyor. Neler yok ki, bu mektuplarda? Kısaca, çok fazla sürpriz vermeden söyleyeyim, hayat var. Bir yaşam var. Düşüncelerin canhıraş bir şekilde kaleme sarılıp nefes alma ümidiyle kağıda tutunması var. Biliyorum, herkes mektupları sevmez. Hele ki, mektup romantizmini kısa mesaj gerçekliğine terk edenler sıkıcı bile bulacaktır. Ama biz gizli romantikler, mutlaka kendimizden bir şeyler bulacağız.
Keyifli okumalar dilerim.