Her şeyden önce 
Sabahattin Ali'nin kitapta 
Hüseyin Nihâl Atsız'ı bir karakter üzerinden eleştirisi oldukça hoşuma gitti. Aydın gözüken bir kesimin esasında baygın bir halde olmasını vurgulaması da günümüze ışık tutar nitelikteydi. Toplumsal değinmeleri olduğu kadar kitabı özel kılan diğer bir nokta ise karakterlerin iç dünyasına bizi de sürüklemesiydi. Bazı noktalarda Ömer karakterine benzediğimi düşündüm ve bu halim midemi bulandırdı. Hem toplumsal hem de bireysel (daha çok 
İçimizdeki Şeytan ile münakaşalar) konseptiyle sürükleyici bir kitap. Kitap bana "Issız Adam" filmini hatırlattı. Yani hissettirdiği o minvalde diyebilirim. Finalde "Anlamazdın" çaldı kulaklarımda.
Sabahattin Ali'nin kitapta Hüseyin Nihâl Atsız'ı bir karakter üzerinden eleştirisi oldukça hoşuma gitti. Aydın gözüken bir kesimin esasında baygın bir halde olmasını vurgulaması da günümüze ışık tutar nitelikteydi. Toplumsal değinmeleri olduğu kadar kitabı özel kılan diğer bir nokta ise karakterlerin iç dünyasına bizi de sürüklemesiydi. Bazı noktalarda Ömer karakterine benzediğimi düşündüm ve bu halim midemi bulandırdı. Hem toplumsal hem de bireysel (daha çok İçimizdeki Şeytan ile münakaşalar) konseptiyle sürükleyici bir kitap. Kitap bana "Issız Adam" filmini hatırlattı. Yani hissettirdiği o minvalde diyebilirim. Finalde "Anlamazdın" çaldı kulaklarımda.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İçimizde aciz var... Tembellik var... İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey: hakikatleri görmekten kaçmak itiyadı var...
İyilik demek kimseye kötülüğü dokunmamak değil, kötülük yapacak cevheri içinde taşımamak demektir.
Otuza yaklaşmaktayım... Bugüne kadar ne yaptığımı düşündüm. Bir sıfırdan başka netice alamadım. Hayatta hiçbir şey yapmış olmamak gibi korkunç ve utandırıcı bir şey var mı?