csonakos
@csonakos0
Bu kitap hakkında söylenecek o kadar çok şey var ki kafamda. Bitti fakat burukluğu bitmeyecek gibi. Yazarın akıcı ve özgün anlatımıyla birlikte daha bir anlam kazanmış başlarından geçen olaylar. Son satırlarda inanmak veya inanmamaktan bahsetmiş, böyle bir anlatıma nasıl inanılmaz ki. Başlı başına gerçekten oluşmuş bu kitap. Yaşanan olaylarsa insanlık faciası, iyi ki bu eser Deniz Gezmiş'in Erdal Öz'e yaşananların kalıcı olması gerektiği fikrini vererek ortaya çıkarılmış.
Mete Ertekin anlatıyor
"Bir insan olarak, karşındaki insanın insanlıktan bunca uzaklaşmasını şaşkınlıkla izliyorsun. Duygu muygu hiç yok. Kanı gördükçe daha da coşuyor. Hadi öbürleri buyruklar alarak yapıyorlar, ama bu herif korkunç. İnsanlık adına bir suç işlediğine tanıksın artık; hem sanık, hem tanık. Ve utanıyorsun."
Şarkışla'ya düşürmesin Allah sevdiği kulunu
"İşte Vietnam. Milyonlarca insan ölmüş. Her biri, bir yığın acı, bir yığın sıkıntı çekmiş ve ölmüş. Ölen bir yığın devrimci. Ama her ölen, bir kişilik ölümünü ölmüş.
Ve gelecek kuşaklar, "Beş yüz kişi falan öldü," diye bilecekler ve geçip gideceksin o beş yüz kişinin içinde.
Çektiğin acıların gelecek kuşaklarca da bilinmesini istiyorsun ister istemez."