Hem içimde ne varsa ne yok dökesim var hem de ne var ne yok susasım.
Evet böyle.
Laf olsun diye değil gerçekten tam böyle hissediyorum.
Bazen. Çok çok çok umutlanıyorum ölümü düşünüp bazen de yok diyorum sen o hazırlıkta biri değilsin. Peki olacak mıyım?
Dedem hazır mıydı? Küçük Erkut. Teyzem dayım. 40 yaşında öğretmenim hazır mıydı? Benim ne farkım var, hiç. Aynısı bana da olacak. Bazen eşyalarıma bakıyorum ve şu an bana bir şey olsa bunu kim kullanacak diyorum. Ablam mı abim mi yengem mi ne bileyim annem babam mı, çocuklar mı kim? Bir sürü şey geliyor aklıma. Tabii. Yoksa bir köşeye mi atılır diye de düşünüyorum.
Dedem için sürekli okuyoruz, 1000kitapta kayıtlı bütün yasinleri tükettim, en azından hislerim
yazı da olsa içimden çıkıyor, yoksa kime ne anlatayım hem kim dinler...
Onun her şeyi evet çok kıymetliydi, yaşarken de vefat ettikten sonra da canımız kanımız bizim. Peki diyorum yine bunun ona gerçekten faydası ne? Elle tutulur, gözle görülür bir şey değil belki ama ben yürekten hissediyorum. Mutlu huzurlu oluyor inşallah. Beş ay olacak bir hafta sonra. 30 mayıs cuma günüydü. Ama sanki beş yıl geçmiş gibi uzak geliyor düşününce. Hem de beş günlük tazelikte. Bu aralar en çok düşündüğüm şey, aslında düşünmeye de korktuğum şey, biliyorum, bütün dünyada her saniye olan bir şey, oluyor olmuş olacak, anne baba biraz daha ileri bir acı. Bak düzgün bile yazamıyorum, biraz daha ileri acı değil bambaşka bir acı ama sanki öyle söylersem dedeme haksızlık edeceğim. Öyle değil. Mesela babam diyor ki dedeniz öldüğü günden beridir içimden canı gönülden gülmek gelmedi hiç. Onun için baba acısı işte. Ama yirmi yaşında kaybeden adamın acısıyla bir mi acaba? Sonra da diyorum ki ama babamın daha çok anısı var babasıyla bu daha acı değil mi? Bilmiyorum. İşsizlik gibi gelebilir ama
#Okudum
#KitapYorum
#ZihniniYenidenYapılandır
#VolkanErkan
#DestekYayınları
#KişiselGelişim
#224Sayfa
#ruhumunaynasiileokuyoruz
Merhaba arkadaşlar,
Bugün sizlere Destek Yayınları'ndan çıkan, Volkan Erkan'a ait, "ZİHNİNİ YENİDEN YAPILANDIR" isimli kişisel gelişim kitabını tanıtmaya çalışacağım.
Efendim, hep derim kişisel gelişim değil, dönüşüm olsa daha iyi tanımlama olmaz mı diyeTam 22. sayfaya geldim; Sevgili yazarımız da sanki içimdeki gizi çıkarmış gibi aynen ve naklen şöyle ifade etmiş: "Kişisel gelişim kelimesini oldum olsı sevmeyenlerdenim. Gelişmek, mantık itibariyle bir noktadan başlayıp üzerine bir şeyler koyarak ilerlemek demek. Ben ise kişisel dönüşüm, oluşum demeyi daha gerçekçi buluyorum. Buna göre insan gelişmiyor, insan sürekli dönüşüyor. İnsan olması gereken yapıya doğru gün geçtikçe oluşum geçiriyor ve ilerliyor: tııpkı kömürün zamanla elmasa dönüşmesi gibi bir dönüşüm ve oluşum hikâyesi aslında insanın macerası." Tam da bu noktada zihnimde eski çağın kapanması, yeni çağın açılması aydınlığında bir evreye geçmişim gibi oldu. Sevindim. Aynı düşüncede olduğumuzun önemli bir göstergesi olarak, bir ön kabulle kitaba yumuldum. Beni anladı, tamamdır bu eser okunur iç sesiyle, kulağıma yer altı tanrısı Hades fısıldamış gibi bir mühürlü zarfın peşine düştüm. Horos'un gözü üzerimde, sayfalar mistik bir rüzgârın akışı misali akıp geçti. Yani çok sevgili nazik okur, kitap on numara, beş yıldız. Bir kere bunalmıyor, bıkmıyor ve zorlanmıyorsunuz. Yazar arkadaşınız gibi sizde misafir. Önceleri kişisel gelişim türü deyince şöyle bi iki adım geri çekilesim gelir, sıkılırdım. Şimdi hangi dersleri işleyeceğiz gibi üzerime bir ağırlık çöker, bir belgeselden bufalo göğsüme otururdu. Bertaraf amaçlı, manzarası iyi bir yer olsun da bari okuyasım gelsin, bir kahve yanına
