"Benim başka bir teorim var."
"Vardır tabii... yetişkinsiniz çünkü."
Güldü. "Yetişkinlerden ne istiyorsun?"
"Kim olduğumuza dair çok fazla fikirleri var. Ya da kim olmamız gerektiğine dair."
"Bu bizim işimiz."
Galiba erkek olmak beni fena halde utandırıyordu. Büyüyünce gayet o göt herifler gibi olabileceğim ihtimali de canımı çok sıkıyordu. Kız dediğin ağaca benzermiş... Evet, erkek dediğinin zekası da çürük ve böceklenmiş bir kütüğe benzerdi zaten. Annem olsa, onların belli bir dönemden geçtiğini söylerdi. Fazla geçmeden tekrar beyinlerine kavuşurlardı. Tabii, eminim.
Kendime acımak için bir sürü trajik sebebim vardı. On beş yaşında olmanın da hiç yardımı dokunmuyordu. Bazen en büyük trajedi, on ben yaşında olmakmış gibi geliyordu.