Darbenin verdiği acıdan ziyade bu haksızlık sarstı Peter'ı. Kendini epey çaresiz hissetti. Dehşet içinde bakakaldı sadece. İlk defa haksızlığa maruz kalan bütün çocuklar böyle etkilenir işte. Çocukların tek düşündüğü, kimsenin onlara haksızlık etme hakkının olmayışıdır. Siz ona haksızlık etseniz de sizi yine sever, ama bir daha asla aynı çocuk olmayacaktır. Hiç kimse uğradığı ilk haksızlığı hazmedemez.
Tink oldum olası kötü bir peri değildi ya da daha ziyade o an için kötü olmuştu, ama bazen de tümden iyilik timsali olurdu. Periler aynı anda tek bir şey olabilirler, çok küçük olduklarından maalesef onlarda tek bir anda sadece tek bir duyguya yer vardır.
Farkındasındır, günümüzde çocuklar çok şey biliyorlar, kısa süre sonra perilere inanmamaya başlıyorlar ve ne zaman bir çocuk 'ben perilere inanmam' dese bir yerlerde bir peri düşer ölür.
"Wendy ben doğduğum gün evden kaçtım," demeye cesaret etti. "Kaçtım, çünkü annemle babamı konuşurken duydum. Büyüyünce ne olacağımı konuşuyorlardı. Ben asla büyüyüp yetişkin bir erkek olmak istemiyorum. Ben hep böyle küçük bir oğlan olarak kalmak ve eğlenmek istiyorum. Bu yüzden Kensington Bahçeleri'ne kaçtım ve çok uzun bir zaman perilerin arasında yaşadım."