cisem
@cwmes
19 okur puanı
Mart 2024 tarihinde katıldı
Sevgili Doktor: Kendimi çok hasta hissediyorum. Karın boşluğumda küt küt atıp benimle alay eden bir kalp var. Bir anda en basit günlük işler bile katır gibi inatla ayak diremeye başladı bana. İnsanların gözlerinin içine bakmak imkânsız hale geliyor: Bozulma yeniden patlak veriyor olabilir mi? Kim bilir. Küçük sohbetler umutsuz bir hal aldı.
Düşmanlık da büyüyor. Hastalıklı bir yürekten gelen o tehlikeli, ölümcül zehir. Zihin de hastalıklı. Tarafsız ya da düşman dünyaya karşı savunmak için her gün savaşmamız gereken kimlik kendi iç dünyamızda yerle bir oluyor; mahvoluyoruz.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir Hayat Akıp Gidiyor. Öylece. Ve ben gençliğimi ve en parlak günlerimi kısır topraklarda harcıyorum. Yatağa girdiğim ve yanımda Noel'in ve o çok ama çok sevdiğim Richard'la geçirdiğim geçen yılın hayallerinden başka kimsenin olmadığı gece ne çok ağladım. Ve o kötü şerinin sonunu içtim ve hepsinin içi geçmiş, ekşimiş birkaç fındık kırıp yedim; maddi, uyuşuk dünya benimle alay ediyordu. Yarın ne var? Hep maskeler takmak, amaçladığımın ancak yarısını okuduğum için bahaneler bulmak. Bir hayat akıp gidiyor ama? Hayatın özüne nüfuz etmek için: çamaşırlar ve leylaklar, günlük tazecik ekmekler ve sahanda yumurtalar ve benim yaptığım yemekleri, benim bedenimi ve benim aşkımı yiyip bitiren ve bütün gün dünyanın dört bir yanırı dolaşıp geceleri benimle teselli bulmaya gelen bir adam, kara gözlü bir yabancıyla hayata demir atmak için yanıp tutuşuyorum.
Kendimle konuşuyorum ve kutsal bir biçimde tarafsız, karanlık araçlara bakıyorum. İnsanlarla karşı karşıya gelmekten, mutlu, sağlam, zeki görünmek zorunda olmaktan çok daha kolay. Maskelerimi çıkarıp yürüyorum, ayla, durmayan ama yalnızca varlığımı kabul eden bu tarafsız , kişilerustu güçlerle konuşuyorum. Ve beni alıp yere çarpmıyor.
Sayfa 133
John’u da affettim, çürük bir dişe ve cirkin, soluk bir benze sahip olduğu için, çünkü o bir insan ve “benim insanogluna ihtiyacım var.”
Sayfa 133
Bu hafta psikiyatra gidiyorum , sırf tanışmak, orada olduğunu bilmek için. Ve ironik ama ona ihtiyacım olduğunu hissediyorum. Bir babaya ihtiyacım var. Bir anneve ihtiyacım var. Omzunda ağlayacak benden daha yaşlı, daha bilge birine ihtiyacım var. Tanrı'yla konuşuyorum ama gökyüzu bomboş, Avci Takımyıldızı geçıp gidiyor ama tek kelime etmiyor. Lazarus gibi hissediyorum: Bu hikâyenin müthiş bir büyüsü var. Ölmüsken yeniden ayağa kalkıyorum ve hatta intihara meyilli olduğum, ona çok yaklaştığım, yaraların ve yanağımda gitgide belirginleşen (yoksa bu yalnızca benim hayal gücümün bir ürünü mü) doğum lekemle mezarımdan çıktığım hissine kapılıyorum. Okuduklarımla, yazdıklarımla kendimi çok fazla özdeşleştiriyorum.
Sayfa 132