Mithril

“… Dünyanın ortasında büyük bir ay vardı. Sana bakarken gözlerim kamaşıyordu. Ayın ışıkları yüzünden süzülüyordu. Sana ait olan bu yumuşak, aya bulanmış görüntüye bakmaya doyamıyordum: Büzülmüş, nemlenmiş ve yıldızların renklerini yansıtan ağzın; gecenin suyunda saydamlaşan bedenin. Susana, Susana San Juan.”
Sayfa 148·Kitabı okudu
Alıntı
Reklam
Ve ertesi gün yine denize girip kendimi arındıracaktım. Kendimi onun dalgalarına bırakacaktım.
Sayfa 117·Kitabı okudu
Alıntı
Yaşarken insana ayaklarını hareket ettirten yegâne şey, öldüğünde bu ayakların onu farklı bir yere götürecekleri beklentisidir; ama eğer bir kapı kapatılır ve açık kalan sadece cehennemin kapısı olursa, o insan keşke hiç doğmasaydım diye düşünür… Benim için cennet, Juan Preciado, şu anda bulunduğum yerdir.
Sayfa 81·Kitabı okudu
Her iç çekiş insanın yitirdiği bir yudum yaşamdır.
Sayfa 53·Kitabı okudu
“Orada beni daha iyi duyacaksın. Orada sana daha yakın olacağım. Anılarımın sesini ölümümün sesinden daha yakın bulacaksın; eğer zamanın herhangi birinde, ölümün bir sesi olmuşsa.”
Sayfa 13·Kitabı okudu