külden-II
ne rüzgarı özlüyorum ne de yağmuru,
yıkılacak bir şeyim kalmadı.
zevk almanın dilini unuttum,
bana tersinden bakan insanlar gibi,
yönsüzüm, tarifsiz…
kızdıklarına mecbur
sevdiklerime kırgınım bu günlerde
bu kez,
bu kez savrulmak birleşmek değildi.
belki hiç olmadı.
son kalan enerjimle bir dünya yarattım
içinde bizi yaşatabilmek için.
küllerimden büyüttüğüm alem,
rüzgarın ilk dokunuşuyla dağıldı.
o dünyamda yaşamaya korkak.
bir anlamı yok.
şimdi rüzgar beni taşırken,
yalnızlığımı omuzlarımda taşıyorum.
bu kez savrulmak sadece yıkmak.
zaman yine acımasız,
ama artık kendim bilinmezlere sürüklenirken
durduracak bir el ben.
seninle bir şarkı gibi fısıldayan hayat,
şimdi sessiz bir ağıt gibi üzerimde.
yeniden başlamanın hevesi değil,
yeniden düşmenin acısı var artık içimde.