Kimse, körü körüne bir başkasını sevmemeliydi. Hayatı yaşamaya değer kılan şey insanların değil, senin kendine verdiğin sevgi sayesinde mümkündü ancak.
İnsan, sevdiğini göğe uğurladığında ardından gözünden damlayan her yaş, mezarlığa ektiği bir çiçekti. Ancak gözyaşıyla sulanan tüm çiçekler mezarlıkta solardı.