Dilek
@d1lek
29 Ocak
116 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Platon’un kaleminden çıkan Sokrates’in Savunması, bir filozofun ölümle yüzleşirken bile düşüncelerinden taviz vermediğinin en güçlü kanıtıdır. Sokrates, Atina mahkemesinde kendisine yöneltilen “gençleri yoldan çıkarmak” ve “tanrılara inanmamak” suçlamalarına karşı, mantık, ironi ve cesaretle cevap vermeye devam ediyor.
Kitap, bize şu soruyu sorduruyor: Gerçekten doğru olanı savunmak için ne kadar bedel ödemeye hazırız?
Sokrates, popüler olmayı değil, hakikati aramayı seçiyor. Ölüm cezası alacağını bilmesine rağmen düşüncelerini değiştirmiyor; çünkü onun için erdemli bir yaşam, her şeyden üstündür.
Bu eser, yalnızca felsefe tarihinin değil, insanlık onurunun da simgesidir. Okurken, “Ya ben olsaydım?” sorusunu zihninizden atamıyorsunuz.
Hakikat, çoğunluğun sesiyle değil; vicdanın sesiyle bulunur. Cesur olmak, bazen yalnız kalmak demektir. Ve Sokrates sorgulanmamış hayat yaşamaya değmez demiştir, ben de diyorum ki; bilinçli olmak mutsuzluk getirir, cahil insan mutludur.
Reklam
Çağlayanlar çok zor ve meşekkatli bir dönemin ürünü. İnce bir kitap olmasına rağmen, imparatorluk sancılarını, mirasa sahip çıkma çabasını, devleti kurtarma çabasını, savaşları pek çok şeyi ele almaya, sizi alıp götürmeye, ikna etmeye çalışıyor. Bu dönemi edebî olarak anlamak, milletin içinde bulunduğu durumu görmek açısından önemli bir eser. Doğruluk konusunu bilemiyorum, bilgi vermeyi de hedeflemiyor. Türk milletini çağırıyor, cephedeki insanı, Türk kadınını, aydınını, talebesini, köylüsünü çare bulmaya, yola koyulmaya teşvik ediyor. Kitap ırkçılıkla alakalı değil insanları uyandırmakla bağlantılı şahsi fikrim. Ben en çok İnci ve Pâdişâhım Alınız Menekşelerimi, Veriniz Gülümü hikayelerini sevdim.
Süt ve bal güzel sözler barındıran, şiir kitabı olmaya çalışmış ama olamamış bir kitap. Akıcı kolay okunup anlaşılabilecek düzeyde. Rupi Kaur kendisini şair olarak tanımlamış fakat şiirden anlayan insan Rupi Kaur’u şair olarak tanımlamaz, benim nezdimde her kalemden çıkabilecek sözlerden ibaret. O’na şair dersem büyük şairlerimize ayıp etmiş olurum.
Atsız’ın, her devirde karşılaşılması muhtemel siyasi aktörlerin bakış açısı üzerinden ''Devlet yönetimi nasıl olmamalıdır?'' sorusunu yanıtladığı eseri. Sadece yazıldığı dönem ile değerlendirmek haksızlık olur. Bana göre her devre uygun bir eser ki Atsız bu hiciv dolu eseriyle dönemindeki çoğu kişiye hayatı pahasına kafa tutmuş.
Hikâyede mahzende bir sıvı bulunuyor. Kral bu sıvının ne olduğunun anlaşılması için diğer ülkelerden bilginler getirterek bir toplantı yapıyor. Bu toplantıda herkes krala yalakalık yaparak “Bu sıvı sizin için tanrı tarafından yaratılmış kutsal bir sıvıdır” benzeri sözler ediyor. Sadece ikeznini elindeki belgelerle bu sıvının şarap olduğunu söylüyor. Bu nedenle lince uğrayıp ülkeyi terketmek zorunda kalıyor. Burada 1. Türk tarih kongresinde Zeki Velidi Togan’a yapılanlar anlatılıyor. Çoğu karakterin ismi tersten okunarak kime atıfta bulunduğu anlaşılıyor.
Milli kavramların ve Türklük bilincinin terkiyle yaşanan yozlaşmanın Atsız’a göre portresi çizilmiştir bir bakıma.
“Ben o yazıyı Atatürk için değil, çevresindekiler için yazdım. Bugün olsa belki yazmazdım.” demiştir Atsız eseri için
"İnsanoğluna öpücükle mi ihanet edeceksin?"
Leonid Andreyev'in muazzam kitabında çizilen Yahuda İskariot portresi... Olayı hep Hz. İsa'nın gözünden okumuş biri olarak bu ihanetin Yahuda gözündeki halini de merak ediyordum. Kitap fazla detaylı değildi kısa ve özdü. Yahuda'nın Hz. İsa'ya ihanet etmesinin kendince haklı sebepleri vardı o hep diğer havarilerin kendisi kadar İsa mesihi sevmediklerini düşünüyor ve bu yüzden havarilere gösterilen davranışları kıskanıyordu. Onu bu duruma getiren bir bakıma havarilerin ona olan aşağılayıcı davranışlarıydı.
Bizim de alınganlıklarımız, kıskançlıklarımız, hırslarımız, değişen duygu durumlarımız, uygun koşullarda herkese ve her şeye ihanet etme kapasitemiz var aslında.
Bu kitabı okursanız İsa Mesihin Çilesi filmini de izlemenizi tavsiye ederim.
Reklam