Sen, beni asla, asla tanımayan, bir su birikintisinin yanından geçercesine yanımdan geçip giden, bir taşa basarcasına üstüme basan, hep, ama hep yoluna devam eden ve beni sonsuz bir bekleyiş içerisinde bırakan sen, kimsin ki benim için?
"Sizin dünyada insanlar," dedi Küçük Prens, "bir bahçede beş bin gül yetiştiriyorlar; yine de aradıklarını bulamıyorlar."
"Bulamıyorlar." dedim.
"Oysa aradıkları tek bir gülde, bir damla suda olabilir."
"Doğru." dedim.
Küçük Prens ekledi:
"Ama gözler kördür. İnsan ancak yüreğiyle baktığı zaman doğruyu bulabilir."
“Gitme, seni bakan yapacağım!“ dedi.
“Ne bakanı?“
“Adalet bakanı!“
“Ama burada yargılayacak hiç kimse yok ki!''
“O halde sen de kendini yargılarsın“ diye yanıtladı kral.
“Kendini yargılamak diğer insanları yargılamaktan çok daha zordur. Kendini gerektiği gibi yargılayabilirsen, çok adilsin, gerçek bir bilgesin demektir.''