"Psikanalitik bakışla askeri pilot; kokpit denilen dar bir kabinde, uçuş tulumu, kask, maske, paraşüt ve omuz bağları içinde, ana rahmindeki fetüse benzetilir. Psikanalitik teorilere inananlar için buradan çıkan anlam, askeri uçak kokpitindeki pilotun ana rahmine regrese olmaktan duyduğu mutluluktur. Uzaya giden astronot, bilim adamı ve uzay turistlerinde, anne dünyadan ayrılma (separasyon) anksiyetesi olabileceği; aynı hissin daha fazlasının uzay aracına bir kablo ile bağlı olarak uzay yürüyüşü yapan (Extra - Vehicular - Activity - EVA) astronotlarda da (plasentasına göbek kordonuyla bağlı iken sonsuz boşlukta kaybolma kaygısı) gelişebileceği ileri sürülmüştür."
Sayfa 56 - Nobel Yayıncılık, 2016, PDF
Liseyi bitirdikten sonra elimden geldiğince roman ya da hikâye tarzında kurgu yazıları okumamaya çalışan bir okur olarak belki de son zamanlarda okuduğum en özgün tarzdaki eserlerden biri olarak niteleyebileceğim bir kitap. İçerikle ilgili söyleyebileceğim pek bir şey olmayacak sanırım ama eserin adı geçtiğinde içimde bir kıpırdanma hissedebildiğimi çok net ifade edebilirim. Yazı dilim çok fazla öznelliğe varmadan kısa bir yerde bitireceğim çok inceleme de yapmış olmayacağım sanırım ama kitap, kitaptı ya!
Nasıl bitti, ne, nerede, nasıldı en son hiçbir fikrim yok ama uzun bir süreden sonra bende ilk defa bu kadar farklı hissettiren bir eser ile karşılaştım, yazardan başka kitapları da en kısa sürede edinip okumaya çalışacağım.
Puan vermedi·229 syf.·
4 günde okudu
·2023 2. kitabı
“Yaşamda kendi değerimizi görmezden gelerek tüm enerjimizi başkası gibi olmaya çalışmaya harcamak, ya da sürekli geçmişimizdeki pişmanlıklarımıza kafa yormamız bu yaşamı çekilmez bir duruma getirir ve bizi bitirir. Hayatı güzelleştiren güç içimizde ve bunu da ancak kendimizi tanıyarak ve kendimizi kabullenerek gerçekleştirebiliriz.”
