Liseyi bitirdikten sonra elimden geldiğince roman ya da hikâye tarzında kurgu yazıları okumamaya çalışan bir okur olarak belki de son zamanlarda okuduğum en özgün tarzdaki eserlerden biri olarak niteleyebileceğim bir kitap. İçerikle ilgili söyleyebileceğim pek bir şey olmayacak sanırım ama eserin adı geçtiğinde içimde bir kıpırdanma hissedebildiğimi çok net ifade edebilirim. Yazı dilim çok fazla öznelliğe varmadan kısa bir yerde bitireceğim çok inceleme de yapmış olmayacağım sanırım ama kitap, kitaptı ya!
Nasıl bitti, ne, nerede, nasıldı en son hiçbir fikrim yok ama uzun bir süreden sonra bende ilk defa bu kadar farklı hissettiren bir eser ile karşılaştım, yazardan başka kitapları da en kısa sürede edinip okumaya çalışacağım.
Arendt’in Vietnam Savaşı’nın olduğu bir dönemde ve 68 kuşağı gençliğinin üniversitelerde bir şeyleri değiştirmek adına yaptıkları eylemleri baz alarak kaleme aldığı bu yapıtı, devlet ya
Foucault, hakikati söylemenin/ bilmenin, hakikati dile getirenlerin tespit edilmesi ve bunların hangi ayırt edici özelliklere göre belirleneceğini bilmenin bireysel ve sosyal açıdan ne derece
