Ece Yavaş
@daglalesi
Şu anda okuduğu kitap
Nöbetime eşlik eden tatlı bir kısa roman Dikkat etttiğin küçük şeylerle hatırlayacağım seni güzel çocuk. Rüzgarın fısıltısı, yaprakların hışırtısı, bir insanın samimiyeti, sıcaklığı ve yakınlığı ve ilgiyi hissetmek...
Elime aldığım kitabı bitiremediğim, okusam da anlamadığım, okuma yaparken zihnimin farklı yerlerde gezindiği bir dönemde okudum kısa biyografiyi. Kadın mücadelesi üzerine, hala yaşamakta olduğumuz ayrımcalıklar üzerine yazmak istemiyorum çünkü hepimizin bildiği, herbir hemcinsimin hayatında baş etmeye çalıştığı, karşılaştığı problemler bunlar ve sözde kalması bazı şeyleri alıştırıp ‘yapacak bir şey yok’ yorumu yapmaya itiyor bizleri diye düşünüyorum.
Beni düşündüren şey; inandığına karşı etrafa kafa tutmak, ucunda ölüm olduğu halde ve ölüme ramak kala bile. Bir şeyi savunmamda, yanımda beni destekleyen insanların bulunması etkilidir mesela bende. Bunun önemi üzerine düşündüm. Haklı olduğun bir durumda yalnız olduğun için susmak, göz yummak ve düzenin devam etmesi mesela. Bence imrenilesi bi cesaret taşıyor Olympe de Gouges gibi insanlar, hayran oluyorum…
“Ah Aylin Hanım, ne yaptınız?” diyerek bitirdiğim bu ince kitabı çok severek, aslında bir oturuşta bitirebilecekken ara verip sindirmeyi tercih ederek okudum. Dergideki hikayelerinin bir toplamı olan Bu Hikaye Senden Uzun Osman’da yalnızca bir hikaye bu kitaba özel yazılmış. Okurken üslup ve çizimler derginin sayfalarında dolanıyormuş hissiyatı verdi. Birçok satırda kendimi buldum, o histe o düşünceyle bir oldum. Ayrılık, toparlanmak, dönüp dönüp onu düşünmek, kararlarında duramamak, kendi kendine iyi gelmek… Keyifli bir okumaydı, özellikle Çağdaş Türk edebiyatı okumayı sevenlere tavsiyemdir.
Bu yolculuk, büyüme, gelişme, yaş alma, yaşamı öğrenme hikayesi bana çok şey öğretti. Birçok insan tanıdım, birçok insanla çalıştım, aile olmayı ve beraberinde ailesizliği deneyimledim. Saf kötülükle de karşılaştım, iyilikle de. Birçok zaman saf iyilik olmadı, hep bir karanlık taraf vardı. Bir haksızlık, bir bakış açısı, bir göz yumuş... Ekmeğimi kazanırken, emek etmeyi öğrendim. Emeğimin nasıl sömürüldüğünü gördüm. Okudum, okuduklarımı sevdim(hepsini değil elbette). Her verileni, bulduğumu okudum. Tutkumu gerçekleştirmek için yollar aradım. Hayran olduğum insanları ve özellikle birkaç kadını aklımdan çıkarmadım, hatırladım, zaman zaman andım. Dedim ya birçok şey öğrendim, gördüm, deneyimledim ancak onlarla ne yapacağımı bilemedim. Yaşım küçüktü ve eğitim almamıştım. Eğitim gerekli mi bilmiyorum ama yaşı benden büyük olanların arasında hissettiğim "onlardan daha bilgeyim" düşüncesiyle ne yapacağımı merak ediyorum. Yolculuğumun devamında görüşmek üzere:)
Savaşmak, sınırlar, özgürlük, irade üzerine düşüneceğiniz keyifli bir okuma yapmak istiyorsanız tavsiyemdir.
İnsan onuruna aykırı mıdır “zorunda” kaldığımız işler, durumlar? Yapmak istememek bizi rahat veya tembel ya da vatanını sevmeyen biri mi yapar illa? Her gün gitmek zorunda kaldığımız iş yerleri, derslikler orada mutsuzsak, özgür değilsek, bize dayatılanı yaşıyorsak cesaretimiz nerede bu otoriteye karşı koyacak? Nereye gizlenmiş veya neden ortaya çıkamıyor? Çıkarınca deli oluyoruz kimilerinin gözünde, gülüyorlar. Topluma karşı bireyleşebilme meselesi biraz da. Düşünceni davranışlarınla destekleme, kimi yerde karşı koyma. Güçlü olana o gücü tanımama. Çünkü Ferninand’ın eşinin dediği gibi “… bu gücü onlara biz veriyoruz. Ve sizler ödlekçe davrandıkça, güçlü olmaya devam edecekler. İnsanlığın gaddarlık diye adlandırdığı her şey aslında her memleketten on adamın güçlü iradesiyle meydana geliyor ve on adam daha çıksa bunu ortadan kaldırabilir. Bir insan, onları reddeden canlı tek bir insan o gücü yok edebilir. Ama başınızı eğdiğiniz ve ‘belki arada kaynar giderim’ dediğiniz müddetçe, onları kalplerinin tam orta yerinden vurmak yerine sorumluluktan kaçıp sıyrılmak istediğiniz sürece, anca köle olursunuz ve daha iyisini de hak etmiş olmazsınız.”
