"Bu çocuklar benim, bu zenginlikler benim." Akılsız işte böyle konuşur ve huzursuzdur. Gerçekten de insan kendine ait değildir. Nerede kaldı çocuklar? Nerede kaldı zenginlikler?
... insanların herhalde karşılarındakilerini kendilerine çok özel bireylermiş gibi davranmak zorunda bırakmak için çoğu zaman ince ve nahoş çeşitlemelerle, kusurlarla, karakter özellikleriyle ve daha başka şeylerle farklı görünmeye bayıldıklarını da fark ettim..
"Bu dünya bir okul, biz de onun öğrencileriyiz. Her birimiz buradan geçerken bir şeyler öğreniyoruz. Bazı insanlar sevgiyi, nezaketi öğreniyorlar. Diğerleri korkarım tacizi ve vahşeti. Ama en iyi öğrenciler, zorluk ve zulümle karşılaştıklarında bundan cömertlik ve şefkat çıkarabilenlerdir. Çektikleri acıları başkalarına yaşatmamayı seçenlerdir. Ve insan ne öğrenirse, mezarına da onu götürür yanında." Gökyüzünde Nehirler Var/ Elif Şafak