Durmuş Ali ÖZBEK
@dalice
64 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
BİLMEM SARARLAR MI BENİM YARAMI?Şiir
Beni yüreğimden sen yaraladın,
Bilmem sararlar mı benim yaramı?
Yerden yere vurdun hep paraladın
Bilmem sararlar mı benim yaramı?
*
Yaralanan benim yaralayan sen,
Alıştım mı yoksa mutsuzluğa ben
Arama yaramda başkada bir den[1],
Bilmem sararlar mı benim yaramı?
*
Ölçüsüz odunu yığma kolana,
Kişilik ölçüdür adam olana,
İnanma bir daha hakkın çalana,
Bilmem sararlar mı benim yaramı?
*
Dönüşler her daim gitmekten zordur,
Eks olmuş yürekler zaten hep mordur,
Adalet yürekte harlı bir kordur,
Bilmem sararlar mı benim yaramı?
*
Özbekoğlu kabuk bağlar yaralar,
Haksızın ağzında çoktur naralar,
Utanmadan bir de seni karalar
Bilmem sararlar mı benim yaramı?
*
08.03.2023 Konya
Durmuş Ali ÖZBEK
durmusaliozbek@hotmail.com
*
[1] den: Den kelimesi hem düşünce hem de ölçü anlamına gelir. Densizlik eden kişi de hem düşüncesizlik etmiş hem de ölçüyü kaçırmış olarak addedilir.
KALBİMDE GÖMÜLÜ CAN BİLDİKLERİMŞiir
Ben hep geceleri yere yıkıldım,
Anılara çarptım yere çakıldım,
Kâh gözyaşlarımla yundum sıkıldım,
Kalbimde gömülü can bildiklerim.
Depremin göğsünde eridi dağlar,
Gecenin bir dünü yıkıldı çağlar,
Dizildi ölüler figanda sağlar,
Kalbimde gömülü can bildiklerim.
Teneşir tahtaları tek tek sıralı,
Musalla taşına mevta varalı,
Gözyaşlarım bile artık yaralı
Kalbimde gömülü can bildiklerim.
Kara toprak kara yüreğim berde[1],
Mezar aramadım bir başka yerde,
Yokluğunla oynar artık son perde
Kalbimde gömülü can bildiklerim.
Özbekoğlu yazdı dert ile tasa,
Yarayı sarmaya kuruldu masa,
Yardımlaşmak bizde değişmez yasa,
Kalbimde gömülü can bildiklerim.
07.03.2023 Konya
Durmuş Ali ÖZBEK
durmusaliozbek@hotmail.com
[1] berde: yeşil, yeliş alan, çayır çimen
Ayrılığa bırakma beniŞiir
Bu kısa ömrümün son zamanında
N’olur ayrılığa bırakma beni.
Vefasız dünyanın son limanında,
N’olur ayrılığa bırakma beni.
Gönül soframdadır işte kaşığın
Gözümde parlayan senin ışığın,
Ardından bakmasın bugün aşığın
N’olur ayrılığa bırakma beni.
Aşkını silemem bendesin bende,
Apayrı yerin var bendeki tende,
Ölçemem ki hangi boyda ve ende,
N’olur ayrılığa bırakma beni.
Sevdanla örülmüş sorgun yüreğim,
Adını ünlerken yorgun yüreğim,
Aşkınla yaralı vurgun yüreğim,
N’olur ayrılığa bırakma beni.
Özbekoğlu yârin sürgünü olma,
Hasretini çekip saçını yolma,
Sevgiye susayıp sararıp solma
N’olur ayrılığa bırakma beni.
06.03.2023 Konya
Durmuş Ali ÖZBEK
durmusaliozbek@hotmail.com
6 ŞubatŞiir
Takvimler altı şubatı gösterirken,
Henüz dört saat on yedi dakika yaşanmışken,
Kimi uykusunun derin noktasında
Kimi fabrikada vardiyanın ortasında
Ecel gelip sarılmıştı boğazlara
Henüz kundağa bile sarılmamış
Kimi yeni doğmuş bebekti
Kimi sakalında siyah diye bir tüy kalmamıştı
Bir anda kıyamet kopar gibi kopmuştu deprem
Nice canlar uyanmadan ölümle kucaklaştı
Ne çabuk bitti yarını yaşamak
Binalar yan yatarken caddelere
Kimileri birbirinin üstüne abandı
Çığlıklar uçuştu gökyüzüne
Dağların yüreği titredi
Yeryüzünün karnı yırtıldı
Dizginsiz karanlık hükmün sürerken
Karanlık yok etti o gece zamanı
Binalar enkazlarda kayboldu
Bir dakikalık zaman
Bir yıl olarak yaşandı tan ağarmadan
Ezilmiş vücutlar yan yana uzandı
Daha şafak gelmeden, ölüm geldi
Gün ağarınca anlaşıldı her şey
Kurtulanlar yıkıntılar önünde
Yerlere çökerek ağlıyordu
Bir şey anlatamıyorlardı
Sesleri titreyerek
ENKAZDA ÖLÜMŞiir
Öyle bir enkazda kalmışım ki
Nelerimi kaybetmedim
Şimdi ruhum bir can pazarında
Günler geçip gitmiş bilmemişim
Çok derin bir uykudaydım
“Uyku yarı ölüm” değil miydi?
Uyandım mı, uyanmadım mı?
Kıyamet gürültüsü kopunca
Ayırmak mümkün müdür?
Ne geceyi, ne de gündüzü
Dün dünyadaydım,
Bugün neredeyim?
Niye kimse yok yanımda?
Niye üstüm başım toz içinde
Duvarların yıkılma sesi gelmişti kulağıma,
Demir kokusu yayıldı sıkıştığım dehlize
Beton çürükleri savrulurken
Tavan kopup çökmüştü üzerime
Enseme oturduğunu hatırlıyorum kolonun
Bir de dedemin sözlerini;
”Ölümü yaklaşan insan yere bakmaya başlar.” derdi
Ah nur yüzlü dedem, ah!
Şimdi bende yere bakıyorum
Sağa sola dönmek mümkün değil
Göğe bakmak haddine mi?
Yoksa ölümüm yakın mı dede?
Evimiz sırtıma mı bindi anne?
Anne! Anne!