Damla
@damlayevski
Sosyal Hizmet
Bandırma
Nevşehir, 30 Ocak
157 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Zihnimi toparlayamıyordum artık. Her zaman her yerde en tuhaf azapları ben çekiyordum.
Reklam
Mutluluk denen şeyi çoktan unutmuştum.
İnsan umutsuzsa ne yapacağını bilemez duruma gelir. Önceliğinin ne olduğunu idrak edemez. “Hangi adımı atarsam atayım fark etmez, zaten yaşamanın da bir anlamı kalmadı” demeye başlar. Umutsuzluk kişinin cesaretini de şevkini de kırar.
Ömrünün son anında şunun farkına vardığını düşün; “Ben aslında hiç yaşamamışım ki.” Dahası bunu da o an idrak ediyorsun. Bence mecazen de olsa cehennemin kapısı işte o zaman açılıyor, yani içindeki cehennemin.