Mahcubiyet korkusuyla ikiyüzlülüğe razı olmak insan için ne garip eksikliktir! Hele bir insanın düzenleyip karşısındakini ikna etmek için parlak safsatalar, etkili sözler ararken kendi yalanına bazen kendi de inanacak noktaya gelmek ne uhaf aymazlıktır! Gerçi bu durum inanılmayacak kadar garip görünür. Fakat herkes nefsine başvurursa o kabulu zor aymazlığın inkarı mümkün olmayan bir gerçek olduğunu itirafa mecbur olur.
İnsan bir garip hayvandır, her şeye alışır, her alışmadığı şdyden de korkar. Hatta bazen o kadar korkar ki, ölümü örneğin dünyada en çok fanilikle bilinen ikbalden ayrılmaya bile tercih eder. (Kuvvetle olasıdır, ölüm korkusunun bütün insanlığı kapsaması da ölümün bir kişiye bir kez gelmesi bakımından alışkanlığa olanak vermemesindendir.)
İnsan her adımını mezardan uzaklaşmak için atar, yine de her adımda mezara bir adım daha yaklaşır. Nitekim her nefesini hayatını uzatmak için alır. Yine de her nefeste hayatından bir nefeslik zaman azalır.